17 december 2018

De Perfecte Handtas.

Mijn nieuwe tas…. oh ♥

il_570xN.1256647378_qmqi

Ik wilde een handtas. Ik had lange tijd alleen een rugzak en stopte telefoon en pinpas gewoon in mijn laars als ik ergens heen ging maar… mensen veranderen en opeens wilde ik dus een mooie tas. Een waar ik jaren lang plezier van zou hebben en die overal bij past.

Waaraan moest De Perfecte Tas voldoen?

Want als je er maar een koopt, wil je niet dat je hem na een paar maanden zat bent. Als ik foto’s van mezelf zie van de afgelopen jaren, staat er vaak een soortgelijk maar minder kwalitatief hoogstaand zwart-met-metalen-accenten geval naast me, dus ik wist wel wat ik leuk vond.
Waar moest De Tas aan voldoen?
  • Zwart.
  • Leer, want duurzaam en mooi verouderend.
  • Vakjes, maar niet te veel. Praktische vakjes.
  • Stevig hang- en sluitwerk.
  • Handgemaakt of van een ouderwetsch goed merk
  • Passend bij ‘alles’. En ja, het scheelt dat ik niet heel moeilijk ben wat dat betreft.
Ik zocht op etsy, mijn favoriete plek voor zulke aankopen en ik vond een ongelofelijk gave voor 250 euro. Ondanks dat ik dat zeker weten nooit voor een tas zou uitgeven, merkte ik hem toch als favoriet.

Wachten loont….

Een paar weken later kreeg ik een mail van etsy met als onderwerp: ‘Jouw favoriet, nu met 70% korting’. Dan wordt een mens toch nieuwsgierig. Het bleek De Tas!

Dus gooide hem in mijn winkelwagentje, en dacht er nog even over. Te lang, want even later was hij verkocht. Grmbl. Ik en mijn afkoelperiodes. Tot ik hem even later weer -met dezelfde korting- terug in de winkel zag staan. Ik betaalde iets meer dan 100 euro voor de tas, inclusief verzenden en een weekje geleden werd hij bezorgd.

En is De Tas ook echt zo mooi?

Jah. Wow. Prachtig.
Hij ruikt zoals vroeger in de heel dure leren jassen en tassenwinkel in Dordrecht. Niet chemisch, niet dierlijk maar naar goed leer. Aangenaam.

Het leer is soepel maar toch dik en stevig. Het hang- en sluitwerk is zo te zien heel degelijk. Hij is prachtig afgewerkt. Hij heeft een extra riem zodat je hem aan je schouder kan dragen, die riem kan je er ook afhalen.

En de binnenkant, die is zo fijn kleurig zonder overdreven blij te zijn.
De eigenaresse van de winkel is absoluut weg van haar vak en gek op tassen en dat blijkt. Het is absoluut vakwerk.

il_570xN.1256647520_3msb
il_570xN.1303888193_fzi3

Hij staat naast mijn bed. Ik ben zelden zo blij geweest met een ding. Achteraf zou ik misschien zelfs wel de volle 250 euro hebben betaald voor deze tas.

Hier nog een leuk filmpje over het herkennen van goede en slechte kwaliteit handtassen. De maakster van het filmpje heeft nog veel meer handige video's over slechte en goede kwaliteit kleding, het verschil tussen verschillende stoffen, hoe je kan weten welke kleuren je goed staat etc...



En de website van de maakster van de mooie tas: Nichola Jane Design

(en zoals altijd: niets gesponsord, gewoon erg tevreden)

16 december 2018

Linkjes.

Ik was niet heel veel op de internets de afgelopen weken en ik had niet heel veel te schrijven. Of, ik had heel veel te schrijven maar soms komt het gewoon niet uit je handen he? 

We waren allemaal wat bekoudeb de afgelopen weken. Dat beperkte zich tot het nodige geproest en gehoest en gelukkig maximaal een paar uurtjes bankhangen per persoon, maar toch: leuk is anders. 
Gisteren had Fietje haar eerste echte speelafspraakje, met haar grote vriendin van de barnehage die dit jaar naar school gegaan is. Gelukkig naar de zelfde school als waar onze kinderen zitten. Ze hebben zo leuk gespeeld en peperkoekjes gebakken en versierd met het halloweensnoep dat over was. 
Ik heb nu 78 koekjes vol knalroze glazuur en chemisch suikergoed erop die vermoedelijk in de kliko eindigen maar in elk geval hebben ze er uren lol mee gehad. 

Oh ja, linkjes. 

Ik heb geen idee hoe ik hier kwam want ik ben gelukkig wel uit die baby-troep maar 'een nieuw matras kopen, een nieuwe baby niet' vond ik wel het meest kortzichtige stukje dat ik in tijden heb gelezen. En toen ging ik verder lezen op die site.... oh, slecht idee. Herregud! Een soort BuzzFeed voor moeders?

Teflon is overal. Vanuit de slaapkamer in mijn ouderlijk huis had ik prachtig uitzicht... op DuPont, waar Teflon werd gemaakt. Er is weinig meer te doen aan wat we hebben gedronken en onbedoeld binnengekregen via voeding maar het is zo... achterlijk dat zo'n bedrijf er zo mee weg komt, net als iedereen die de andere kant op keek.

Een diervriendelijke zorgverzekering: nog een puntje om rekening mee te houden in je keuze. Want niet alleen je bank belegt in megastallen. 


Laagjes: zo belangrijk in een Noorse winter. Hier een leuk filmpje erover. Ik weet nu eindelijk waar die intens lelijke gewatteerde jasjes voor zijn. Voor ONDER je mooie jas. Alleen dragen mensen ze hier gewoon zo en zien ze er de helft van het jaar uit als slechte kwaliteit luchtbedden op pootjes. 

Gelukkig worden hier gewoon in de supermarkten allerlei goede (qua productiemethode en kwaliteit) wollen leggings (van dun en bijna panty-achtig tot behoorlijk dik en ongelofelijk warm) en shirts verkocht en mocht je naar Noorwegen gaan in de winter, is dat ook zeker een aanrader. Zelf vind ik Icebreaker echt baggerkwaliteit, maar Kari Traa, Janus en Pierre Robert erg fijn.


Een gesprek over doorgeslagen feminisme. Ik kan er uren over praten maar dat doe ik niet. Ik kan niets met die vrouwenbeweging in deze vorm. Ja, ik geef om vrouwenrechten en dat is de reden dat ik waar mogelijk geen spullen koop die door slaven zijn gemaakt (chocola, fast fashion en ander 'wegwerptextiel') maar ik vind gelijkwaardigheid belangrijker dan de utopie van gelijkheid (wie wil er trouwens echt een Nieuwe Man?) Nog effe en we zijn allemaal pantoffeldiertjes. 


 

Dit verhaal, heerlijk om te luisteren. Het kost helaas nogal wat van ons internet-tegoed dat youtube, ik denk dat ik ook eens podcasts moet gaan luisteren. Maar het is zo... modern. 




 Anyway. Mijn camera is nog stuk en nu ben ik ook mijn telefoon nog kwijt, al dagen. Niet dat ik hem mis, maar het is leuk om af en toe een kiekje te kunnen maken en delen. Nu bedacht ik net dat de oudste ook een cameraatje heeft, dus die zal ik morgen eens fijn confisqueren. 

Dit filmpje van Jonna Jinton brak mijn hart. 

 

En nog een van een van mijn favoriete kerkverbranders en youtubers, Varg Vikernes / ThuleanPerspective over de Gilets Jaunes. 

Ik denk niet dat je iets over deze protesten in de main stream media moet geloven, de machthebbers zijn doodsbang dat het overslaat en mensen zich realiseren dat ze het (het: de enorme belastingdruk, onzekere banen, muitende bankiers, politici en hun vriendjespolitiek, massa-immigratie, stijgende prijzen, cadeautjes aan multinationals, slecht onderwijs) helemaal zat zijn. De Rothschild-bankier die Macron is: het zij hem gegund en ik mag hopen dat mensen overal in Europa wakker worden.



Maar Europe is Falling Apart, en dat wist Laibach al lang.



13 december 2018

Santa Lucia.

En opeens had ik een dikke week niets geschreven. Er is genoeg gebeurd. Mijn ouders zijn weer naar huis, de rust keerde weder hier, een rem van de bus ging kapot door een steentje (steentjes zijn best onvermijdelijk hier), ik werd snipverkouden nadat ik had beweerd nooit ziek te zijn, iedereen kreeg een soort blafhoest die gelukkig snel verdween met magische thee van heemstwortel, de kinderen zijn allemaal bezig met allerlei kerstactiviteiten op school en barnehage en vanmorgen was er de Santa Lucia-viering op de barnehage.

Dat laatste is heel schattig en in het donker. Er ligt een laagje sneeuw en het was snijdend koud, er brandden een paar vuurtjes in bålpanner (zo'n driepoot met een schaal waar je een vuur op maakt) en alle kindjes waren gekleed in wit (meestal een wit t-shirt van papa over de warme winterpakken) en hadden een lichtje in hun handen of op hun hoofd. Ze gingen in een kleine optocht en zongen liedjes en daarna waren er 'lussekatter' (zoete broodjes met kardemom speciaal voor nu) en warme limonadesiroop. En koffie, godenzijdank. Want KOUD!

Over Santa Lucia en de herkomst heeft Aukje nog een mooi verhaal. Voor wie geïnteresseerd in de achtergronden bij dit feest, die niet alleen christelijk zijn. Zoals zo ongeveer alles waarvan mensen denken dat het uit de bijbel komt.


Langzaamaan komen hier ook de kerstversieringen in huis. Een rendierbeeldje, peperkoekhuisjes, wat door de kinderen gemaakte versieringen (zoals zo'n kerstboom van een oud boek) en twee kerstmannen. (Die obese coca colaman komt er hier trouwens niet in, niets wat er ook maar enigszins op lijkt)

Dit weekend gaan we een kerstboom halen met zijn allen, die kan je gewoon (tegen een kleine vergoeding) omhakken in iemands 'tuin'. Ik heb er serieus zin in :)

Morgen is de man jarig. Ik kocht voor hem een enorm coole (hoop ik, want hij is nog onderweg) handgesmede viking armband, gebaseerd op een zoals gevonden in een grafveld. Straks ga ik met de kleinste dames naar het durrep voor nog een kleinigheidje.

Ik houd zo veel van deze tijd. Van het donkere, de gezelligheid en wetende dat het licht over een weekje weer aan zijn terugkeer begint. Als de zon te zien is, is het licht gewoon magisch. Sneeuw,  bossen, kaarsen en knapperende haardvuurtjes werken wel positief bij het waarderen van deze tijd 💚



4 december 2018

De 'wacht maar af tot'-brigade.

Toen ik net zwanger was van de eerste, zeiden mensen: wacht maar tot je straks twintig weken zwanger bent. Dan pas je nergens meer in. Ik paste nog prima in mijn voor-zwangerschap skinny jeans.

Toen ik twintig weken zwanger was, zeiden mensen: 'wacht maar tot je dertig weken zwanger bent, dan ben je pas een slagschip.' En ja, vanaf de zijkant was ik gigantisch maar vanaf de voorkant zag je niets. En met 39 weken zwangerschap heb ik nog in mijn eentje een enorme vensterbank op maat gezaagd en geplaatst. Best indrukwekkend voor een slagschip.

Toen ik 35 weken zwanger was en me liet ontvallen moe te zijn, zeiden mensen dat ik maar moest wachten tot de baby er was, dan zou ik pas moeheid ervaren. Het feit dat ik alleen de eerste nacht na allevier mijn bevallingen vroeger ging slapen dan elf uur, zegt genoeg over de genoten nachtrust: dat viel allemaal reuze mee.

Toen ik nog niet bevallen was, moest ik maar wachten tot ik bevallen was. Dan piepte ik wel anders. En hoewel het 24 uur duurde met een aangezichtsligging, een bloedtransfusie en een blauwe baby, liepen we drie dagen later over de dijk te wandelen in het zonnetje en heb ik geen kraamtraan gelaten.

Toen de baby er was, moest ik maar wachten tot ze straks een sprongetje kregen. Dan zou ik wel gestoord worden. Wel, ook die buiten overleefden we.

Toen we dat hadden gehad, moest ik maar wachten tot ze tandjes kregen. Gelukkig hebben ze daar geen van allen echt last van gehad.

Toen ik zwanger was van de tweede (derde, vierde) moest ik maar wachten de tweede (derde, vierde) er was. Dan zou ik het druk krijgen. Ik zal niet zeggen dat het niet bij tijden druk is, maar door prioriteiten stellen en plannen heb ik het nooit als stressvol ervaren. En de drukke tijden zijn altijd van voorbijgaande aard, gelukkig.

Toen moest ik maar wachten tot ze op clubjes wilden. Dat ene clubje dat ze hebben is goed vol te houden en ze hebben ook niet heel veel animo om andere dingen te doen. En ik vind het prima. Ze houden van schrijven, dingen maken, tekenen, bij vriendjes spelen, buiten zijn en wandelen en dingen koken. Soms geef ik wel eens een suggestie maar als ze er zelf niet op terugkomen, houdt het van mijn kant ook op.

Toen ik zwanger was van de eerste, tweede, derde, vierde moest ik maar afwachten, want na de eerste, tweede, derde of vierde komt het nooit meer goed met je lijf. Wel, afgezien van wat strepen op mijn onderbuik is mijn lijf niet wezenlijk anders dan toen ik zeventien was en per saldo ben ik geen kilo aangekomen.

Toen ze lagen moest ik maar wachten tot ze gingen kruipen. Toen ze gingen kruipen, moest ik maar wachten tot ze gingen lopen en toen tot ze gingen fietsen en nu vermoedelijk tot ze mogen autorijden, maar dat duurt nog even. Dat rollen, kruipen, lopen en fietsen hebben ze redelijk kleerscheurloos onder de knie gekregen. Dus ik wacht nog steeds.... ;)

Toen moest ik maar afwachten tot ze op school gingen. Dan kon ik mijn lol op! Okee, daar hadden mensen een punt maar het is een van de voornaamste redenen geweest om ons huis te verkopen en hierheen te verhuizen ;)

Ik moest maar wachten tot ze zeven waren, want dan worden ze mondiger en gaan ze meer afstand nemen. Natuurlijk raken ze hun onbevangenheid kwijt, maar het hoort bij opgroeien en is iets dat ik moet respecteren. Ze zijn hun eigen mens en wel een deel van mijn leven, maar ze zijn niet 'van mij'.

Toen moest ik maar wachten tot ik straks met drie kinderen in een vreemd land zat waar ik niemand kende. Wel, we zitten hier al dik vier jaar ongelofelijk prima, we kennen meer mensen dan in Nederland en voelen ons er ook een stuk meer thuis. Ja, ik ben nog altijd clueless over waar ik nu op moest wachten ;)

En toen moest ik maar wachten tot ze in de dubbele cijfers kwamen. En nu moet ik maar wachten tot ze straks pubers zijn. Is het heel erg als ik me er weinig zorgen om maak en zeg dat ik het allemaal wel zie tegen die tijd? ;)

* gaat zitten en wachten op de 'wacht maar tot ze puber zijn-commentaren*
😎

2 december 2018

Lego sorteren.

Eindelijk ben ik klaar met het poetsen van het hele huis. Dat begon zes weken geleden. Overhemden in de kast roken wat muf van het hangen dus waste ik ze en streek ze. Toen begon mijn obsessie met net gestreken kleding. En met All Things Neat.

Elke vierkante centimeter in huis heb ik gestoft, gesopt, gewassen en gepoetst. Alle dekbedhoezen, kledingstukken, winterpakken, schoenen zijn gewassen en waar mogelijk gestreken. Alsof ik echt geen leven heb, serieus.

Maar langer dan een paar keer 1,5 uur per dag ben ik niet bezig geweest (en doorgaans niet meer dan een half uur) en ja, ik weet dat omdat ik de tijd bij houd, ik probeer zo veel mogelijk te doen in zo weinig mogelijk tijd. Dat voorkomt dat ik halverwege op de laptop iets ga opzoeken en drie uur later bedenk dat we eigenlijk twee uur geleden hadden moeten lunchen, bijvoorbeeld. En er geen pokke uit mijn handen gekomen is, bovendien.

Ik wil nu wel een nieuwe stofzuiger. Een Hetty uiteraard. Een roze Henry. Henry hebben we al dik negen jaar, maar een extra stofzuiger is wel handig voor het appartement beneden en de auto en en en... Maar 190 euro. Maar Hetty.  Oh, keuzes, keuzes...

Omdat we vandaag niets te doen hadden en de mist zo dik was dat je er blokjes van kon snijden -als je je buiten had willen wagen- begonnen we met het uitzoeken van de Lego. Want ja, als er echt he-le-maal niets meer te doen is….

Dat begint altijd met iets onschuldigs als ‘laat ik eens kijken of ik de onderdelen van dat ene vliegtuig kan vinden’ en vervolgens zijn al je wasmanden, ovenschalen, maatbekers, dessertbakjes en slaschalen ingenomen door platte blokjes, blokjes met een haakje, blokjes met gaatjes, onderdelen van poppetjes, grondplaten, rare blokjes en zes miljard eentjes en tweetjes in evenzoveel uitvoeringen.

Om half vijf kwamen mijn ouders -nog fris wat lego betreft- en hielpen nog wat met sorteren. Dat geeft wat frictie want mijn vader wil alles sorteren en de man niet meer dan wat functioneel is en bovendien: in een grote bak met legoblokjes graven en de juiste vinden is gewoon genieten ;)


Ik ben alleen bang dat het nog wel drie weken duurt voor we weten welke lego de kinderen ook weer precies hadden en alles weer in elkaar staat. En vermoedelijk evenveel tijd tot het weer uit elkaar ligt. En tot wanneer onze ruggen weer zijn bijgekomen van het vijf uur lang over een tafel vol legoblokjes gebogen staan.

Want niets doen is gewoon saai!

1 december 2018

Weekend.


Het was stil hier he? Dat komt komt omdat mijn ouders hier zijn en dan ligt altijd alles op z'n kont. Niet omdat het nu van die drukke mensen zijn. In tegendeel, ik word soms wat kriegel van het totale gebrek aan 'laten we wat gaan doen' maar misschien ben ik op mijn 65e niet veel anders.

Maar we eten wat uitgebreider want er zijn nog twee mensen om rekening mee te houden. De kinderen staan wat strakker. Er is wat meer werk want ik wil ook graag mijn ma nog een beetje helpen met wassen en opruimen want ik vind het fijn voor ze dat ze echt kunnen relaxen als ze hier zijn.

Vrijdag ben ik wel met mijn moeder naar het dorp gelopen en dat was best gezellig. Die kinderen logeerden vannacht bij mijn ouders zodat de man en ik konden uitslapen. Tot tien uur!

Dat was erg fijn, want doorgaans ben ik om half acht wakker. Als ik dat niet doe heb ik de hele dag het idee dat ik achter alle feiten aanloop dus om acht uur zit ik gewassen, gekamd en geverfd met een pot verse koffie een georganiseerd en gedisciplineerd mens te zijn maar een keer langer blijven liggen: heerlijk. Sowieso, geen kinderen aan mijn hoofd: hemels. Dat gebeurt maar zelden, in de bijna elf jaar dat we kinderen hebben, heb ik ze welgeteld nul keer uitbesteed aan een oppas en slapen ze hoogstens een keer een nachtje bij mijn ouders.


Het was ook stil omdat internet kapot was; de datalimiet was bereikt omdat de man allerlei moeilijke programma's op een nieuwe laptop moest installeren. Na negen jaar was het opeens klaar met het apparaat. Een beetje flauw dat net een maand ervoor de man twee dagen bezig was geweest met het repareren van het toetsenbord maar helaas. Ik miste het internet nu wel een beetje!

Net als mijn camera die het niet meer doet omdat er een stuk van een geheugenkaart is afgebroken binnenin. Dat heeft de man wel kunnen verhelpen, maar nu is er binnenin iets beschadigd. Argh! En ik was zo blij ermee :(

Nu met internet kan ik weer fijn verder op zoek naar een bed. Onze matrassen staan op de grond en dat is op zich prima, maar het wordt zo stovvig heel de tijd. De man gaat vermoedelijk zelf een bed op pootjes maken van houten planken waar ik fijn onder kan stofzuigen. Ja, ieder zijn hobby ;)

Ik wilde eigenlijk gewoon poten onder onze matrassen zetten maar die waren net zo duur als de planken en schroeven om een leuke ombouw te maken bij elkaar. Zoiets als deze  Witte beits erop.... ganske stilig!

Verder was de jongen jarig. Hij had een leuke verjaardag met Star Wars cadeautjes. De man had neplego gekocht. Star Wart, stond op de doos. Het maakte voor het bouwplezier gelukkig niets uit. En om een gewone doos lego kan je ook minder lachen. We maakten een Star Wars taart: een taartbodem, met laagjes chocoladepasta en slagroom met een marsepeinlaag erop en daarop met cacao een afbeelding van Darth Vader. Het was een succes.

Maar nu gaan we een film kijken en dan vroeg (-ig) slapen. Ik ben moe!


27 november 2018

Huishoudschema's: waah nee!

 Achterstallig onderhoud


De afgelopen week ben ik bezig geweest met het poetsen van het huis. Niet constant gelukkig, elke dag deed ik een uurtje (of twee) over het uitvoeren van een achterstallige taak. Het zeer grondig poetsen van de badkamers en douchecellen, het poetsen van raamlijsten en plinten, het verwijderen van spinnenwebben van daken en onderaan de open trappen: ik had het er maar druk mee maar het lijkt daadwerkelijk lichter binnen.
Maar dat kon ook komen omdat de zon scheen. Die zon was ook een goede reden om met mijn buurvrouw på tur te gaan. Eerst binnen rondrennend met een poetsdoek en vervolgens tien kilometer wandelen deed me makkelijk over de 20.000 stappen komen vandaag.

Ik weet wel dat huishoudschema's enzo totaal niet rock & roll zijn, maar dat ben ik ook niet dus dat komt goed uit. Ik vind het zeer aangenaam om te weten dat dingen of onlangs nog gedaan zijn of binnenkort sowieso weer worden gedaan, simpelweg omdat schema.
Ik houd van orde, ik kan me niet concentreren of ontspannen in een rommelig huis of ergens waar achterstallige karweitjes me liggen aan te kijken. Nu de kinderen wat minder intensief zijn, steekt mijn innerlijke neat freak ook behoorlijk de kop op. Och ja, ik kan toch niet stil zitten...

Wel een enorm Diderot-effect: ik vond alles prima fris en schoon tot ik begon met het poetsen van een raamkozijn.

Een huishoudschema. Oooh, goodie!


Ik had het idee dat ik, als alles klaar was met achterstallig onderhoud, ik een handig schema kan volgen. Zelfgemaakt, uiteraard ;)
Toen ik nog werkte en geen kinderen had (eeuwen geleden) volgde ik 'Kaat Mossel'. Die stuurde elke dag een mail met een taak die je die dag moest doen zodat alles netjes bleef en dat deed het ook. Fly Lady is net zoiets maar Amerikaanse sites en ik zijn geen gelukkige combinatie: ik had geen idee wat ze nu elke dag van me wilde, behalve dingen verkopen of een praatje maken waar ik helemaal geen behoefte aan had.

Bovenop kasten schoonmaken en plinten poetsen zijn dingen die ik makkelijk vergeet maar als ik het bijhoud, is het vast minder werk.

Ik doe een aantal dingen elke dag. Daardoor ziet het er altijd wel acceptabel uit en heb ik nooit het idee dat het me boven het hoofd groeit.

Elke dag:
  • rommel opruimen in de woonkamer, keuken
  • bij de kinderen de bedden recht leggen, luchten, opruimen en was verzamelen
  • was verzamelen, eventueel wassen, drogen en opbergen
  • de wc's poetsen en wasbakken schoonmaken
  • bedden opmaken, gordijnen open doen
  • platte oppervlakken schoon maken beneden
  • de kattenbak leegscheppen en het caviahok uitstofzuigen
  • stofzuigen of vegen beneden

En verder ziet het er zo uit:

maandag:
  • boven opruimen, stoffen, stofzuigen, dweilen
  • badkamers boven en beneden
  • beddengoed van de bedden van de kinderen luchten of vervangen

dinsdag of woensdag:

  • beneden opruimen, stoffen, dweilen
  • keuken en eethoek poetsen, inclusief oven en koelkast
  • ramen binnen schoonmaken
  • al het afval wegbrengen
  • ons beddengoed verwisselen

donderdag:

  • cavia's, katten en planten
  • buiten opruimen
  • bijkeuken poetsen (de man zijn 'schuur' maar we hebben geen schuur, of garage)

Vrijdag:

  • vergeten of achterstallige dingen inhalen indien nodig
  • boodschappen

En verder doe ik elke week twee of drie (of nul of vijf) van de dingen die niet elke week hoeven, maar wel iets regelmatig. Ik kijk neem gewoon de volgende drie uit de lijst en als het niet hoeft, kies ik een volgende. Handig! 😊

  • ramen buiten zemen
  • kleed grondig schoonmaken
  • deuren en raamlijsten poetsen
  • apparaten en filters ervan schoonmaken
  • grondige ontrommelsessie
  • kelder netjes maken
  • vloer schrobben
  • papierwerk archiveren
  • schoenenkast opruimen en uitstofzuigen
  • winterjassen en winterpakken wassen
  • vriezer ontdooien
  • houtwerk buiten poetsen
  • zomer: onkruid verwijderen
  • gordijnen en roedes wassen
  • trappen ont-spinnenwebben en wassen

Heb ik dan echt geen leven en maak ik alleen maar schoon? Uiteraard ;) 

Nee, het idee is dat ik niet alles in een keer doe wat ik normaal deed maar het verdeel over meerdere dagen. In die meerdere dagen doe ik dingen grondiger dan nu met als gevolg dat het minder werk is dan wanneer ik het heel zelden doe.
 
Ik maak ook elke dag het gasfornuis en de wasbakken schoon, bijvoorbeeld. En het bad, na elk genomen bad. (de enigen die erin gaan zijn de kleinste dametjes) 
Dat klinkt overdreven maar ik merk dat het veel minder werk is als ik elke dag in dertig seconden een wasbak of fornuis schoon veeg, dan dat ik eens in de week tien minuten op vastzittende tandpastaresten en versteende groenten sta te schrobben dus dan zal dat met andere dingen ook wel zo werken. Bovendien houdt het me van de straat. De bank. En chocola. Rode wijn. En Het internet. Win-win dus. In elk geval voor mijn kont. En de mensen op internet.
  

23 november 2018

Ik win nooit wat :(

Omdat ik nooit ergens aan mee doe!

Duh.

Behalve aan de winactie bij de winkel van mijn vriendin van Alexandra Undertøy. Undertøy ('uunderteuj') is ondergoed en dat dekt de lading prima. Ze is onlangs verhuisd naar de grotere (enige, dat is) winkelstraat van Lillesand en had een konkurranse: als je naam en telefoonnummer achterliet, kon je een gavekort winnen. Van 800 kronen. (kronen : 10 = euro)

Ze heeft fijne dingen, alles gemaakt in Europa en van hoge kwaliteit maar wel betaalbaar: voor een tientje meer dan iets van de H&M heb je iets enorm fijns.

Ik kon prima meedoen, ik wil toch nooit iets. Maar ik won gewoon. Ah, wat fijn. Dat kwam mooi uit, want ik had nog vier onderbroeken die ik nogal vaak op de hand waste want elke dag fris ondergoed is belangrijk.

'Ik ga echt geen 18 euro voor een onderbroek betalen!' zeggen sommige mensen en ik geloof direct dat een Hema-slip heerlijk zit maar ellers takk. Als ik 74 ben misschien. Of niet.

Het wat duurdere ondergoed dat ik heb, gaat al minstens drie keer langer mee dan de drie keer zo goedkope varianten, terwijl het draagcomfort veel groter is. En ook belangrijk: er komen niet na tien keer wassen op lange bruine haren lijkende elastiekdraden uitgesprongen. Ieuw!

Er onder je kleren mooi uitzien vind ik erg belangrijk. In lelijk ondergoed kan ik me echt niet fijn voelen, al heb ik nog zo'n blije jurk aan.

Vandaag kocht ik bij haar een nieuwe bh en fijne onderbroeken voor bij een bh die ik eerder kocht. En kousen (hold ups) van Sisi, Die zijn zo fijn, ze zitten heerlijk en blijven langer heel dan die die je bij gewone ketenwinkels koopt. De maten zijn wel iets aan de Italiaanse kant: aan de grote kant van M kan je beter een maat L kopen. Maar verder.... perfect. 
Ook niet onbelangrijk: ze holden daarwerkelijk up. Afzakkende hold up kousen kan ik ook goed aan het rijtje 'irritante dingen' toevoegen 😅

Ook leuk: maar 200 kronen hoeven af te rekenen voor al die fijne dingen. 

En toen ik bij haar stond bij te praten, kwam een man van Bring (de Noorse TNT) een enorme doos uit Spanje brengen met prachtige kanten shirts. Ik wil heb! Dus misschien ga ik morgen nog even langs, met als excuus dat het in het durrep een soort 'lokale zaterdag met de service van kleine winkels' is, als tegenhanger van die vermaledijde Black Friday in het verderop gelegen megawinkelcentrum (en overal!) Kopen is stemmen zeggeze. Dus.

Gelukkig maar, want eigenlijk voelde ik me best een beetje bezwaard om de cadeaukaart in te leveren. Ik denk alleen niet dat ik iets had mogen kopen zonder het te doen :)

Wat een agressie :o

De Noren: ze zijn best relaxed, over het algemeen. Agressie in het verkeer maak je hier zelden mee. Nu is er ook bijna geen verkeer. Dit is vrij kenmerkend voor tien uur 's ochtends op de E18, bijvoorbeeld.




Ze doen niet moeilijk over verkeersregels. Ze knipperen naar links als ze naar rechts gaan, niet als ze naar links gaan en als ze op een rotonde naar rechts richting aangeven kan je er donder op zeggen dat ze niet de komende afslag nemen, maar die erna. Met voorrang verlenen aan van rechts komend verkeer is men wel weer erg hoffelijk.

Maar serieus: op een rotonde kan je pas weten waar een Noor heen gaat, als hij daadwerkelijk die kant op rijdt. Ik moet eens vragen hoe dat zit aan een kennis die een rijschool heeft: wat leren ze die mensen?!

Dus reden we uit een straat waar iedereen je altijd voorrang geeft en waar je volgens de regels ook gewoon voorrang hebt.

Toen kwam er een persoon in een oude zwarte BMW aangereden. En excuseer me voor deze vreselijk generaliserende opmerkingen over personen in oude zwarte BMW's maar het zijn vaak niet de meest bedeesde verkeersdeelnemers.

Je vraagt ze af hoe -en soms waar- ze dat papiertje ooit hebben behaald. (in de beslotenheid van onze eigen auto mompelen we dan iets over 'tussen de bulten van een kameel' maar dat ga ik hier niet herhalen voor jullie me straks een racistische xenofobe Ingrid vinden. Ja boeiend 😂)

Anyway. De man ging rechtsaf en degene in de BMW remde niet eens om voorrang te geven. Het is geen onoverzichtelijk kruispunt en onze paarse bus valt behoorlijk op. De man is dan wel weer zo rechtlijnig dat hij evenmin stopt, waar ik maar gewoon zou stoppen.

De auto bleef in volle snelheid doorrijden zodat hij bijna in de achterklep hing. Iets dat dus volledig zijn eigen schuld was en makkelijk had kunnen voorkomen als ie zich niet de opperkoning zou voelen waar geen regels voor gelden. Grmbl.

Vervolgens moest er flink getoeterd worden. Daarna reed bij drie kilometer zo dicht achter ons dat we hem amper konden zien.

Toen we de weg naar Justøy insloegen, ging hij over de baan van het andere verkeer, aan de verkeerde kant langs de verkeersheuvel en probeerde ons klem te rijden. Gelukkig aarzelde de man geen seconde en bleef hij stug doorrijden. De mafkees reed nog even vlak achter ons en keerde toen.

Merde. Ik kneep hem echt zeg. Wat een ongelofelijke druiloor.  Zelf ben ik altijd ongelofelijk vergevingsgezind, als iemand iets lomps doet, me snijdt of geen voorrang verleent, denk ik och, die is vast ook geschrokken van de eigen onoplettendheid. Kan de beste gebeuren! Of: heeft misschien net een nieuwe baby en is de hele nacht ermee aan het kloten geweest en is zodoende minder scherp.

Dat maakt autorijden een stuk aangenamer. Wat, je hele leven.

Hoewel de man zo stoïcijns is dat het bijna onmogelijk is om ruzie met hem te maken, kan hij zo'n agressieve malloot ook net een duwtje over de rand geven door geen duimbreed toe te geven als hij weet dat hij gelijk heeft.

Sommige mensen veranderen echt in duivels achter het stuur. Mijn vader ook. Hij rijdt zo onrustig en voorbij een vrachtwagen rijden of inhalen betekent dat nog net het puntje van je neus uit de stoel steekt, zo veel g-krachten gaan daarmee gemoeid, dat moet met van 130 naar 160 km/u op honderd meter.

Toen in de wachtrij voor de boot naar Texel iemand hem een keer afsneed -volgens mij echt per ongeluk- riep hij keihard: 'gdvrdmd p*rd*nk*t!' 

Het raampje stond open van de auto en die man hoorde het. Ik schaamde me kapot.

(Ik ben er dan ook echt niet happig op als mijn kinderen daar in de auto zitten en probeer dat waar mogelijk te vermijden)

Als wandelaars zouden we elkaar nooit zo bejegenen. Als we elkaar dan bijna tegen het lijf lopen zeggen we (nagenoeg altijd) 'pardon' en 'geeft niets' en *glimlach*

Ik hoop niet dat we deze persoon nog eens treffen 😕 Ik stond echt perplex van deze bizarre actie. Met mijn enorme vertrouwen in de mensheid had ik kunnen denken dat hij alleen zo deed omdat hij heel graag zijn excuses wilde aanbieden, maar daar wil zelfs ik niet aan ;)

Idioten heb je uiteindelijk overal. 

22 november 2018

Kleine dingen die vreselijk irritant zijn.


Nee, niet de dingen die gewoon je bloed kunnen laten koken als olierampen, Mark Rutte en Unilever, hongersnoden en het idee van de mens dat hij het recht heeft om overal maar rond te stampen en te vervuilen. Dat zijn Grote Dingen.

Nee, gewoon, kleine dingen die zo onbetekenend zijn dat het lichtelijk gênant is om het op te schrijven dat je er kwaad van wordt als je niet oppast ;)

Mensen die met hun mond open eten of kauwgom kauwen.

Gat-ver-damme. Mijn kinderen moeten het niet proberen om vies te doen met hun eten, een ongeluk i de tunnel te laten zien, het half uit hun mond te laten hangen of te grote happen te nemen, dan kunnen ze met een draai om hun oren op de gang gaan staan. Rooie vlag, stier: ja, heel erg.

Nog erger dan dat vind ik volwassenen die met open mond eten, luidruchtig kauwen of overduidelijk hun eten vermalen met een sloot speeksel. Of als een Yank kauwgom kauwen. Alleen kan ik daarbij moeilijk mijn woede afreageren door ze naar de gang te sturen en dat maakt het alleen maar erger.

Afzakkende sokken.

Dat het lijkt alsof je schoen je sok opeet, ofzo. Zo ongelofelijk irritant. Ik heb vorig jaar een heel stuk op blote voeten in laarzen gelopen. Dat was koud maar zo veel aangenamer dan zwaar agressieve neigingen jegens alles alleen doordat mijn sokken constant op mijn enkels hingen.

Vliegenpoep

Die mag eigenlijk wel op een. Er is niets dat ik zo vreselijk vind als dat. Op lampen, afzuigkappen, gordijnstangen, raamlijsten: argh! Nog irritanter dan vliegen. Ik zou er bijna de hele zomer voor met de ramen en deuren mee dicht gaan zitten. Serieus. Ik vind het een goede reden om een geen kippen te nemen.

Ik herinner me toen ik zwanger was ik bij een vriendin was en in haar keuken was het o-ver-al. Vliegen en de poep. Vooral de poep. Het ergste: we moesten blijven eten. Getverdemme.

Uitschieten met eyeliner.

Waah argh *vloek*
Zit mijn hele gezicht gelijk scheef. En zes keer corrigeren later ben ik net Amy Winehouse, wat eyeliner betreft althans.

Lenzen die opgefrommeld in je oog belanden bij het inzetten.

Dat. Vooral als je vergeten bent eerst lenzen in te doen en je al make up op hebt die dan uitloopt of ook nog eens onder je lens gaat zitten. De gruwel! *stampvoet*

Mensen die vaat (of dingen) op het aanrecht laten staan of in de gootsteen gooien.

Want waarom zou je niet even de moeite nemen (het is niet eens moeite) om het dan ook in de vaatwasser te zetten? Nee, dan zet je het in de keuken en dan moet je er alsnog tegenaan kijken en moet ik het alsnog in de vaatwasser zetten. Doe dan niets.

Tenzij visite zelf een kopje op de aanrecht zet natuurlijk. Dat vind ik erg netjes en dan ga ik niet lopen bitchen dat het in de vaatwasser moet.

Dat laatste (dingen in de gootsteen zetten) doet mijn moeder al-tijd, daarom mag ze niet in mijn keuken komen. Sterker nog: ze mag niet eens in haar eigen keuken komen als we daar zijn maar dat vindt ze lekker makkelijk.
Ik heb zo’n gruwelijke hekel aan servies dat nat en vies staan te wezen in een laag koud en vettig water. Ieuw! Het een groot plezier direct even een warm sopje te maken en de spulletjes af te wassen en de gootsteen schoon te maken.

Mensen  die de loterij winnen en precies blijven doen wat ze al deden maar dan met 5 miljoen op de bank.

 Doe dan niet mee! 

Mensen die stomme woorden zeggen. 

De man pest me er soms mee. Dan zegt ie tsjips in plaats van chips als het gaat om gefrituurde aardappelschijfjes. Fetakaas. Waarom niet gewoon feta? Oto in plaats van auto. Brokkelkaas en kaas uit het vuistje. Knabbelspek. Mensen die praten over hun kwalen. Pap-rika in plaats van paaprika. Mensen die puuzelen. Waarom puuzelen? Mensen die vertellen dat ze een passie hebben voor snelkoppelingen of hydraulische leidingen of aardappelsalades: flikker toch op. Passie. Iets een 'tool' vinden. Vertegenwoordigers die interessante leads hebben gevonden: ze hebben drie woorden met iemand gewisseld en hem een boekje in de handen gefrommeld, bedoelen ze.


Nu gaan mensen vast zeggen dat ik niet zo moet zeuren omdat ik zelf ook niet perfect ben (oh?) maar ik bedoelde het voor het leuk he, dat weten jullie.

Anyway, hebben jullie ook van die malle dingen?

18 november 2018

'Onverwacht langskomen' en doe je dat?

Eergisteren had ik fijn gedoucht. Ik zat in de woonkamer met een grote handdoek om mijn benen te epileren en daarna hulde ik me in een warme skinny-sweatbroek en een shirtje. En mijn pantoffels. Mijn make up was eraf. Mijn haar in een knot van het douchen. De man startte een film op en toen *bank bank* (in Noorwegen bank je op de deur). Buren. Halloooo, kunnen we even binnen komen?

😱

Ja hoor!

Ze hebben het idee opgevat dat wij de gezelligste buren ooit zijn omdat we na tienen nog aanspreekbaar zijn.

En ik kan dan geen 'nee' zeggen. In het echt ben ik een zeer inschikkelijk persoon.

Van hen kan ik het wel hebben, dat onverwacht voor de deur staan. Ze zijn niet druk en best gezellig en geven nergens wat om en gaan zodra ik zou zeggen dat we willen gaan liggen.

Hoewel ik nu wel de gordijnen allemaal dicht trek, ik wil wel als ik dat wil in mijn blote bip door mijn eigen woonkamer kunnen lopen. Niet dat ik dat nu constant doe, maar ik wil geen rekening hoeven houden met toeschouwers op mijn balkon. Maar toch:

Ergens zomaar langs gaan: dat doe je niet. Vind ik. 

Ik doe dat zelf nooit. Ik nodig mezelf niet uit, ik sta al helemaal niet onaangekondigd voor de deur en ik vind het echt irritant als andere mensen dat doen, hoe zeer ik het ook waardeer als ze langskomen. Dat doe ik echt! 

Maar: stuur even een berichtje een half uur van tevoren. Dan kan ik zorgen dat ik enigszins toonbaar ben en het huis idem. Of zeggen dat we niet thuis zijn (hehe!)

Normaal ben ik voor achten wel fatsoenlijk en het huis een uurtje later maar: je zal altijd zien dat dan het halve huis net op zijn kop staat en de keuken een gruwelijke rommel is en mijn mascara van de vorige dag op mijn wangen zit en ik rondloop in iets gaars omdat ik me voorneem om te gaan douchen als ik klaar ben met het poetsen van de rommel.  Of dat ik me voorneem vroeg naar bed te gaan en volledig afgeschminckt op de bank hang dus.

Als ik ergens langs wil gaan dan... oh nee wacht, dat gebeurt nooit ;) 

Thuis zijn met mijn liefjes en niets hoeven: een grotere luxe is er niet. Onverwacht langskomen: mensen krijgen koffie, bier en als het zo uitkomt, eten. Ze mogen blijven overnachten als dat handig uitkomt. Maar argh: MAAK HET KENBAAR VOOR JE KOMT! Iets met telefoon, sms, whatsapp, mail, postduif of wat dan ook maar niet door op te stoep te staan en te vragen of het uitkomt. Want: nee! 

Het heeft natuurlijk geen enkele zin om het hier op mijn blog te ventileren en niet tegen de onverwachte bezoekers in kwestie ;) 

Wat vinden jullie? Is het gepast om aan te komen waaien bij mensen?

16 november 2018

Nog meer Fransozen: waarom Franse vrouwen niet dik worden.

Niet dik! Terwijl ze zich toch volstoppen met wijn, brood, boter, ganzenlever en chocolat. Hoe doen ze dat? Wel, ze stoppen zich niet vol. Onder andere.

Ik las een paar leuke boeken over dit onderwerp. Van die boeken die je er snel even bijpakt in een verloren moment, waar je geen verhaallijn voor hoeft te volgen maar waarbij er wel af en toe een 💡 boven je hoofd verschijnt.

Dat ik de boeken las kwam niet omdat ik vond dat ik gewicht kwijt moest maar vooral door mijn milde obsessie met Franse gewoontes van de laatste tijd. In de boeken over kinderen en eten en dit blog had ik alweer een hernieuwde liefde voor de alledaagse dingen als koken en huishouden gevonden en ik wilde meer van dat.

Er is een aantal 'geheimen' waardoor Franse vrouwen over het algemeen zo slank blijven.


  • Ze vinden hun -doorgaans zeer vrouwelijke- uiterlijk erg belangrijk. Alle body-positive-bla ten spijt: maat 36 is voor de meeste mensen aantrekkelijker om naar te kijken dan maat 46. Als je om jezelf geeft, zorg je ook dat je omvang binnen de perken blijft. Uitzonderingen daargelaten denk ik dat niemand erg blij is met het meesjouwen van meer kilo's dan noodzakelijk is voor het goed functioneren van het lichaam. 
  • Ze doen veel lopend of fietsend en vinden niet dat gemak de mens dient.
  • Ze zijn veel bezig en behoorlijk perfectionistisch. Als je na je werk op de bank hangt en plingmaaltijd met cola en chips naar binnen schuift word je dikker dan wanneer je na je werk gezond kookt met verse groenten, je keuken schoonmaakt, een bad neemt en je benen harst, vervolgens je kleren strijkt en vlak voor je naar bed gaat nog een glas water drinkt. 
  • Ze hebben gemiddeld de grootste gezinnen van Europa. Kinderen houden je slank, al is het maar omdat je achter ze aan moet rennen, met ze gaat wandelen en ze zorgen dat je helemaal geen tijd hebt om tussendoor te gaan zitten eten of op je derrière te gaan zitten 
  • Ze eten niet tussen maaltijden door. Snacken is behoorlijk ongebruikelijk, lopend of in de auto eten is gewoon opgepast. 
  • Ze drinken veel water.
  • Ze doen niet aan gekke dingen als sportscholen of rondrennen, want sportkleding *ieuw*
  • Ze eten kleine beetjes van Heel Goede Dingen. En het is waar: een klein stukje goede chocola is zo veel lekkerder dan een hele reep middelmatige supermarktchocola. 
  • Ze eten alleen aan tafel en nemen er de tijd voor. Ze eten niet gehaast.
  • Ze doen moeite voor hun eten: als ze gebak willen eten nemen ze geen margarine-enummerbom van de supermarkt maar lopen ze naar de patisserie voor iets goeds. 
  • Ze dragen kleding die perfect bij ze past, niet zelden op maat gemaakt. Zulke kleren zijn niet zo vergevingsgezind als een legging en tuniek als het gaat om twee kilo aankomen. 
  • Ze compenseren het als ze te veel eten: na een rijk diner met vijf gangen, eten ze de dag erna groentesoep als lunch en diner
  • Ze zijn matig met alles. Weinig maar goede kleding, weinig maar goed eten. Of: genoeg, in plaats van 'weinig'. Maar in een wereld van kasten vol fast fashion en eettenten met fast food is het 'weinig' in volume.

Min of meer onbewust heb ik deze dingen overgenomen. Omdat waarom niet. Ik eet niets meer tussendoor of als ik aan het koken ben. Ik eet simpelweg genoeg bij lunch of avondeten of een incidenteel ontbijt. Ik ben meer water gaan drinken. Ik strijk kleding, vaak 's avonds met een youtubefilmpje aan. Ik loop tien minuten nadat ik de kinderen naar de bus heb gebracht, naast mijn gewone wandelingen van minimaal een half uur per dag. Ik eet geen nutteloze dingen als pinda's of chips (nu was ik al geen grootverbruiker, maar waarom zou ik het eten). Ik besteed meer aandacht aan mijn verschijning. Ik drink veel water, ook 's avonds. 

Ik heb nog geen een keer gemeend dat ik tussendoor iets moest eten, en niet omdat ik me aflaad tijdens de hoofdmaaltijden, ik heb er simpelweg geen behoefte aan. Allemaal zijn we meer groenten gaan eten omdat ik geregeld groentensoep maak die we als lunch- of voorgerecht eten. Snoepen deed ik al nauwelijks, maar nu helemaal niet meer. 

Maar het aller, allerbelangrijkste is dat eten door Fransen wordt gezien als iets positiefs. Iets om van te genieten. 
Iets om je na afloop beter van te voelen in plaats van vet of schuldig. Ik denk dat dit de reden is van bijna al het ge-jojo, faaldieeten en negatieve gevoelens ten opzichte van het eigen lichaam: eten is ofwel 'verantwoord' of 'fout'. Halve grapefruit: goed. Groene salade met quinoa: goed. Magere kipfilet: goed. Vet: fout. Brood: fout. Chocola: fout. Wijn: fout. 

Maar het is niet fout, niet zo lang je jezelf goede dingen gunt en ervan geniet. En je je grenzen zelf bewaakt, OMDAT je vindt dat je ook dat waard bent. Want nee, Franse vrouwen zijn niet genetisch bedeeld met minder aanleg om dik te worden, ze eten gewoon geen troep en genieten van wat ze wel eten. Dat Franse kinderen van jongst af aan leren om alles te eten, scheelt ook enorm veel. 

Juist als je goede dingen eet, vertel je jezelf -onbewust- dat je dat waard bent. Als je geniet van wat je eet, ben je goed voor jezelf. En we weten allemaal wel dat een goed koekje van de bakker veel fijner is wat dat betreft dan een pak vol mergpijpjes van de aldi (toch? hoewel.... ;)) 

Als je je goed voelt over jezelf, ben je ook veel minder geneigd om rotzooi in jezelf te stoppen en ga je op andere gebieden beter voor jezelf zorgen. Want waarom zou je in een joggingbroek lopen als je zo goed voor je innerlijk zorgt? Je bent het toch waard om gezien te worden in fijne kleding, met een vleugje lippenstift en een mooie rechte houding en misschien niet je eeuwige platte schoenen? 

3 euro kringloopbloesje, jeej
Dat is de boodschap van de boeken die ik las en ik kan me er goed in vinden. Ik denk dat ik drie kilo kwijt ben. Geheel ongemerkt en ik voel me ongelofelijk goed. Ik voel me weer zoals toen ik nog helemaal geen kinderen wilde. Het zijn precies de drie kilo die ik maar niet kwijtraakte. Ik zal nooit een modieuze, petieterige Française worden maar wel weer volledig 'bien dans sa (ma?) peau'.

En nu lekker lunchen met gaulloises en vin rouge.

Boeken: 









12 november 2018

Extra aandacht: kinderen.

Ja, ze krijgen heel weinig aandacht. Echt heel zielig. 😥

Wel, behalve dat ik altijd hun namen door elkaar haal (hou daar mee op LeenEsToeSophia!), weet ik als ze op de bus stappen welke kleren ze dragen en 's avonds -na enig aandringen- wat ze die dag beleefd hebben, maar toch: echte 1 op 1 aandacht schiet er soms wat bij in, bij een groot gezin.

Ze komen gemiddeld om half twee uit school en dan moeten ze huiswerk maken, liflafje eten, bakje thee... Om half vier halen we de kleintjes op, als ze op de barnehage zijn. Daarna is er lichte chaos van bad - eten maken - huiswerk - wat boodschappen doen - hier en daar iemand ophalen van bij een vriendje - etc.

De kleintjes gaan om kwart voor zeven / zeven uur naar bed en liggen om half acht na wat verhaaltjes, in een perfecte wereld.
Vervolgens ga ik lunchpakketjes maken, de tafel weer dekken, wat huishoudelijke dingen doen (ik haat het als dingen blijven liggen), de oudsten voorlezen (Koning van Katoren, nu) en de laatste dingetjes opruimen. Tussen half negen en half tien gaan de slungels naar bed.

Ik ben tegen die tijd ook gewoon moe / gaar van acht uur lang de kinderen om me heen. Of langer, als de kleintjes niet naar de barnehage gaan. Die dagen -dinsdag en donderdag- zijn ook de dagen dat ik de tijd heb om met hen iets te doen. Gelukkig vinden ze boodschappen doen al leuk en tweehonderd meter omrijden om een negerzoen te eten bij ikea het toppunt van pret.

Toch is het wel belangrijk om dingen te doen met de oudere kinderen samen, vind ik. Als in: met 1  kind. Een ochtend of middag exclusieve aandacht, wat ze echt belangrijk vinden nu ze ouder worden. Nicole van Huisvlijt had haar ochtenden met de kinderen: elke zaterdag ging ze iets leuks doen met een van haar vijf kinderen. Ik vond dat zo'n cool idee dat ik het altijd al wilde doen maar het kwam er gewoon niet van.

Maar nu is het anders!

De slungel en ik gaan om de zaterdag of woensdag iets leuks doen. Koffie drinken bij Kafe Strandgata, een heel gezellig relaxed cafeetje waar het hele durrep komt. Volgende week gaan we naar een lezing in de bieb over het leven in de vikingtijd, door de dagelijks leider van Bronseplassen, een vikingdorp in Høvåg, hier vlakbij.

De man gaat leuke dingen doen met de jongen. Want het ventje zit al genoeg tussen vier dames ingesloten ;) Vliegeren, een eindje met de auto, vissen....

Het is echt heel praktisch als kleintjes iets groter worden!

11 november 2018

Extra aandacht: tafel dekken.

Ik las opeens allerlei boeken over het wonderlijke volk der Fransen. Waarom ze zo slank blijven, waarom hun kinderen zo goed luisteren en alles wat ook maar eetbaar lijkt met plezier naar binnen werken en waarom de dames er over het algemeen zo stijlvol uitzien. Ja, generaliseren is soms erg handig. Ik stak er veel van op. Echt. Zo eten de kinderen nu zonder morren van alles zonder dat ik daar echt iets voor heb hoeven doen. Vandaag bijvoorbeeld:

  • Ontbijt: crêpes.Had ik al verteld dat ik een lichte obsessie heb met dingen van Frankrijk? Zo lekker dat ik er zelf een at, en ik eet normaal geen meel. Of ontbijt. Normaal eten de kinderen iets gezonders. Ze dat laten eten is geen kunst, maar toch.
  • Tussendoor: ingenting (dat is Noors voor niets)
  • Lunch: gladde soep van uien, prei, wortel, aardappel en kippenbouillon en wat slagroom, geroosterde volkorenboterham met roomboter
  • Tussendoor: stukje taart met slagroom. Want feest.
  • Diner: chinese kool / ijsbergsalade met roomkaas, tonijn, munt, citroen en tomaat - eiersalade, spekeskinke (rauwe ham), rauwe groenten, half pistoletje met boter

Meer aandacht voor dagelijkse dingen.

Een belangrijk ding dat steeds terug komt de boeken die ik las is 'aandacht besteden' aan wat je doet. Of het nu gaat om aankleden, eten kopen of de tafel dekken: een klein beetje extra aandacht is een groot plezier. Het maakt de dingen -uiteindelijk- makkelijker en het resultaat veel meer bevredigend.

Ik doe -deed- dingen graag zo makkelijk mogelijk, maar daarvan kom ik een beetje terug: sommige alledaagse dingen die ik doe, kan ik best iets beter doen. Het is niet altijd 'nuttig' in de zin van functioneel maar toch ook wel: wat meer aandacht geeft meer blijheid. Blijheid is functioneel 💝

Ik denk dat het ook mede door de mooi gedekte tafel komt, dat de kinderen zo goed eten. In elk geval gaan ze heel blij aan tafel tegenwoordig.
Ik kocht bij de kringloop vier kleine kristallen wijnglaasjes voor de kinderen, kristallen schaaltjes, wat mooie glazen schalen om eten in te serveren en een mooi tafelkleedje en servetten in linnen.

Linnen ja, want je kan het strijken, maar het hoeft niet om er toch mooi uit te zien. Overigens viel net de stroom uit toen ik het strijkijzer op een dekbedhoes zette. Ik denk dat het een teken is dat ik zeer serieus moet nemen 😌

Natuurlijk komt het ook door twee andere dingen: (dat mijn kinderen eten)

  • behalve een mandarijntje of stukje chocola krijgen ze niets tussen lunch en avondeten. Honger maakt rauwe bonen zoet ;) 
  • mijn instelling: in plaats van *zucht, wat maak ik nu weer eens voor die druiven* denk ik: *leuk, weer iets gezonds en lekkers op tafel zetten dat iedereen graag opeet*
Het is een wisselwerking. Een vicieuze cirkel. De kinderen vragen geregeld of ze wat we bij het avondeten hebben, de volgende dag als ontbijt ook mogen. Champignonsoep of eiersalade ofzo. Dat is nog nooit voorgekomen, andersom wel: 'mogen we ook wafels als avondeten?' ;)  

Ik wilde een paar foto's plaatsen, maar internet is weer eens snel als ware het 1998. 😑

Hartelijk dank voor alle felicitaties met Torhild. Ze had een goede verjaardag!

9 november 2018

Politiek incorrecte linkjes voor het weekend.

modern toss.
Ja, alles wat niet in het straatje past van politiek correcte mensen, is politiek incorrect ;)

En als je geen zin hebt om het te lezen, lees je het niet. Oh, het is zo makkelijk.

Ik las dat Hans Moolenburgh op 93-jarige leeftijd is overleden. Och. Ik heb zo veel aan deze welbespraakte, nuchtere en kundige man gehad in mijn zoektocht naar het antwoord op de vraag of ik mijn kinderen moest vaccineren. Als een baken van gezond verstand in een wereld waarin elke ziekte of pijntje moet worden uitgebannen, ten koste van onze gezondheid.

Hij was ook absoluut voorstander van 'uitzieken'. Mijn kinderen hebben nooit een medicijn van de huisarts (nodig) gehad en de paracetalmolletjes die ik ze heb toegediend zijn op een hand te tellen. Voor alle kinderen.Die voor mezelf ook trouwens.

Zoals meerdere mensen weten, heb ik zeer slechte ervaringen met vaccins. Ik ben ervan overtuigd dat mijn zoon er ziek van is geworden en ik heb de inentingen laten ontstoren bij een homeopathisch arts in Oud Vossemeer, waar we destijds woonden. Elke keer als hij de ontstoringskorrels kreeg (twee keer per week, meen ik) kreeg hij kortstondig hoge koorts met ijlen en zweten. Het is natuurlijk toeval want iedereen weet dat homeopathie niet werkt maar daarna was hij wel van zijn chronische snotneus verlost, hij werd veel opener -daarvoor kroop hij met zijn capuchon op zijn hoofd onder tafel met zijn treintjes in grotere gezelschappen en over het geheel werd hij veel minder 'autistisch'.

Een tip voor iedereen: laat je baby nooit inenten als hij of zij niet 100% gezond is op dat moment, ook al zegt men dat het geen enkel kwaad kan om een kind met een verkoudheid een vaccin toe te dienen.


Blootstelling aan 'wilde' mazelen is niet hetzelfde als de mazelen uit een vaccin. 

Zes redenen om nee te zeggen tegen vaccins 

European Household Magic🍀

De onfrisse erfenis van Angela Merkel - Ewald Engelen

A little heartbreak - Charles Eisenstein

Anti conceptiepil = einde van het huwelijk?

En nee, ik denk niet dat die pil zo'n goed idee was. Ik ben blij dat ik er inmiddels vijftien jaar geleden definitief mee ben gestopt. Mijn oma had op haar 42e een hersenbloeding, volgens artsen dankzij de pil.


 

Seriøs. (Noors) Juridisch getouwtrek of een man die zichzelf een vrouw vindt, mag douchen in een openbare douche voor vrouwen. 😤 (en how to debunk transgender madness in two minutes)
Dus als je in je paspoort kan laten zetten dat je een vrouw bent (al heb je een mannelijk geslachtsdeel) betekent dat dat je zulke dingen mag afdwingen. 

Serieus? Ik vind het bovendien een belediging voor vrouwen dat je jezelf met wat door een arts toegebrachte verminkingen aan je lichaam een vrouw mag noemen. Alsof het ooit in de buurt zal komen van wat het betekent om een vrouw te zijn. Ik begrijp werkelijk niet dat het die kant op moet gaan. In Noorwegen nog wel (Zweden is een ander verhaal, die waren al knettergek)

Fat Activism and the Manufacture of Faux-Victimhood (Gad Saad - The Saad Truth)


Deze man 💖 en zijn honden. En katten. Hij vangt enorm veel dieren op, maar heeft gruwelijk gebrek aan geld. Je kan eenvoudig aan hem doneren via paypal.




En als je dan toch aan het strooien bent met je geld: als je hier een armbandje koopt (of ander ding) halen mensen die daarvoor betaald krijgen een pond plastic rommel uit oceanen, estuaria en ander water, vaak op moeilijk toegankelijke plekken. De organisatie neemt lokale mensen aan hiervoor, dus er wordt dubbel geprofiteerd (werkgelegenheid, goed loon, schonere wateren)

Surviving the Fall

Karen Straughan 💚



Varg over de zelfmoord van Europa (massa-immigratie, het verdwijnen van goed geschiedenisonderwijs, debilisering van kinderen door iphonegebruik...)



En nu ga ik fijn wandelen. Het is grijs en grauw en het regent. Heerlijk! ;)