Friday, November 16, 2018

Nog meer Fransozen: waarom Franse vrouwen niet dik worden.

Niet dik! Terwijl ze zich toch volstoppen met wijn, brood, boter, ganzenlever en chocolat. Hoe doen ze dat? Wel, ze stoppen zich niet vol. Onder andere.

Ik las een paar leuke boeken over dit onderwerp. Van die boeken die je er snel even bijpakt in een verloren moment, waar je geen verhaallijn voor hoeft te volgen maar waarbij er wel af en toe een 💡 boven je hoofd verschijnt.

Dat ik de boeken las kwam niet omdat ik vond dat ik gewicht kwijt moest maar vooral door mijn milde obsessie met Franse gewoontes van de laatste tijd. In de boeken over kinderen en eten en dit blog had ik alweer een hernieuwde liefde voor de alledaagse dingen als koken en huishouden gevonden en ik wilde meer van dat.

Er is een aantal 'geheimen' waardoor Franse vrouwen over het algemeen zo slank blijven.


  • Ze vinden hun -doorgaans zeer vrouwelijke- uiterlijk erg belangrijk. Alle body-positive-bla ten spijt: maat 36 is voor de meeste mensen aantrekkelijker om naar te kijken dan maat 46. Als je om jezelf geeft, zorg je ook dat je omvang binnen de perken blijft. Uitzonderingen daargelaten denk ik dat niemand erg blij is met het meesjouwen van meer kilo's dan noodzakelijk is voor het goed functioneren van het lichaam. 
  • Ze doen veel lopend of fietsend en vinden niet dat gemak de mens dient.
  • Ze zijn veel bezig en behoorlijk perfectionistisch. Als je na je werk op de bank hangt en plingmaaltijd met cola en chips naar binnen schuift word je dikker dan wanneer je na je werk gezond kookt met verse groenten, je keuken schoonmaakt, een bad neemt en je benen harst, vervolgens je kleren strijkt en vlak voor je naar bed gaat nog een glas water drinkt. 
  • Ze hebben gemiddeld de grootste gezinnen van Europa. Kinderen houden je slank, al is het maar omdat je achter ze aan moet rennen, met ze gaat wandelen en ze zorgen dat je helemaal geen tijd hebt om tussendoor te gaan zitten eten of op je derrière te gaan zitten 
  • Ze eten niet tussen maaltijden door. Snacken is behoorlijk ongebruikelijk, lopend of in de auto eten is gewoon opgepast. 
  • Ze drinken veel water.
  • Ze doen niet aan gekke dingen als sportscholen of rondrennen, want sportkleding *ieuw*
  • Ze eten kleine beetjes van Heel Goede Dingen. En het is waar: een klein stukje goede chocola is zo veel lekkerder dan een hele reep middelmatige supermarktchocola. 
  • Ze eten alleen aan tafel en nemen er de tijd voor. Ze eten niet gehaast.
  • Ze doen moeite voor hun eten: als ze gebak willen eten nemen ze geen margarine-enummerbom van de supermarkt maar lopen ze naar de patisserie voor iets goeds. 
  • Ze dragen kleding die perfect bij ze past, niet zelden op maat gemaakt. Zulke kleren zijn niet zo vergevingsgezind als een legging en tuniek als het gaat om twee kilo aankomen. 
  • Ze compenseren het als ze te veel eten: na een rijk diner met vijf gangen, eten ze de dag erna groentesoep als lunch en diner
  • Ze zijn matig met alles. Weinig maar goede kleding, weinig maar goed eten. Of: genoeg, in plaats van 'weinig'. Maar in een wereld van kasten vol fast fashion en eettenten met fast food is het 'weinig' in volume.

Min of meer onbewust heb ik deze dingen overgenomen. Omdat waarom niet. Ik eet niets meer tussendoor of als ik aan het koken ben. Ik eet simpelweg genoeg bij lunch of avondeten of een incidenteel ontbijt. Ik ben meer water gaan drinken. Ik strijk kleding, vaak 's avonds met een youtubefilmpje aan. Ik loop tien minuten nadat ik de kinderen naar de bus heb gebracht, naast mijn gewone wandelingen van minimaal een half uur per dag. Ik eet geen nutteloze dingen als pinda's of chips (nu was ik al geen grootverbruiker, maar waarom zou ik het eten). Ik besteed meer aandacht aan mijn verschijning. Ik drink veel water, ook 's avonds. 

Ik heb nog geen een keer gemeend dat ik tussendoor iets moest eten, en niet omdat ik me aflaad tijdens de hoofdmaaltijden, ik heb er simpelweg geen behoefte aan. Allemaal zijn we meer groenten gaan eten omdat ik geregeld groentensoep maak die we als lunch- of voorgerecht eten. Snoepen deed ik al nauwelijks, maar nu helemaal niet meer. 

Maar het aller, allerbelangrijkste is dat eten door Fransen wordt gezien als iets positiefs. Iets om van te genieten. 
Iets om je na afloop beter van te voelen in plaats van vet of schuldig. Ik denk dat dit de reden is van bijna al het ge-jojo, faaldieeten en negatieve gevoelens ten opzichte van het eigen lichaam: eten is ofwel 'verantwoord' of 'fout'. Halve grapefruit: goed. Groene salade met quinoa: goed. Magere kipfilet: goed. Vet: fout. Brood: fout. Chocola: fout. Wijn: fout. 

Maar het is niet fout, niet zo lang je jezelf goede dingen gunt en ervan geniet. En je je grenzen zelf bewaakt, OMDAT je vindt dat je ook dat waard bent. Want nee, Franse vrouwen zijn niet genetisch bedeeld met minder aanleg om dik te worden, ze eten gewoon geen troep en genieten van wat ze wel eten. Dat Franse kinderen van jongst af aan leren om alles te eten, scheelt ook enorm veel. 

Juist als je goede dingen eet, vertel je jezelf -onbewust- dat je dat waard bent. Als je geniet van wat je eet, ben je goed voor jezelf. En we weten allemaal wel dat een goed koekje van de bakker veel fijner is wat dat betreft dan een pak vol mergpijpjes van de aldi (toch? hoewel.... ;)) 

Als je je goed voelt over jezelf, ben je ook veel minder geneigd om rotzooi in jezelf te stoppen en ga je op andere gebieden beter voor jezelf zorgen. Want waarom zou je in een joggingbroek lopen als je zo goed voor je innerlijk zorgt? Je bent het toch waard om gezien te worden in fijne kleding, met een vleugje lippenstift en een mooie rechte houding en misschien niet je eeuwige platte schoenen? 

3 euro kringloopbloesje, jeej
Dat is de boodschap van de boeken die ik las en ik kan me er goed in vinden. Ik denk dat ik drie kilo kwijt ben. Geheel ongemerkt en ik voel me ongelofelijk goed. Ik voel me weer zoals toen ik nog helemaal geen kinderen wilde. Het zijn precies de drie kilo die ik maar niet kwijtraakte. Ik zal nooit een modieuze, petieterige Française worden maar wel weer volledig 'bien dans sa (ma?) peau'.

En nu lekker lunchen met gaulloises en vin rouge.

Boeken: 









Monday, November 12, 2018

Extra aandacht: kinderen.

Ja, ze krijgen heel weinig aandacht. Echt heel zielig. 😥

Wel, behalve dat ik altijd hun namen door elkaar haal (hou daar mee op LeenEsToeSophia!), weet ik als ze op de bus stappen welke kleren ze dragen en 's avonds -na enig aandringen- wat ze die dag beleefd hebben, maar toch: echte 1 op 1 aandacht schiet er soms wat bij in, bij een groot gezin.

Ze komen gemiddeld om half twee uit school en dan moeten ze huiswerk maken, liflafje eten, bakje thee... Om half vier halen we de kleintjes op, als ze op de barnehage zijn. Daarna is er lichte chaos van bad - eten maken - huiswerk - wat boodschappen doen - hier en daar iemand ophalen van bij een vriendje - etc.

De kleintjes gaan om kwart voor zeven / zeven uur naar bed en liggen om half acht na wat verhaaltjes, in een perfecte wereld.
Vervolgens ga ik lunchpakketjes maken, de tafel weer dekken, wat huishoudelijke dingen doen (ik haat het als dingen blijven liggen), de oudsten voorlezen (Koning van Katoren, nu) en de laatste dingetjes opruimen. Tussen half negen en half tien gaan de slungels naar bed.

Ik ben tegen die tijd ook gewoon moe / gaar van acht uur lang de kinderen om me heen. Of langer, als de kleintjes niet naar de barnehage gaan. Die dagen -dinsdag en donderdag- zijn ook de dagen dat ik de tijd heb om met hen iets te doen. Gelukkig vinden ze boodschappen doen al leuk en tweehonderd meter omrijden om een negerzoen te eten bij ikea het toppunt van pret.

Toch is het wel belangrijk om dingen te doen met de oudere kinderen samen, vind ik. Als in: met 1  kind. Een ochtend of middag exclusieve aandacht, wat ze echt belangrijk vinden nu ze ouder worden. Nicole van Huisvlijt had haar ochtenden met de kinderen: elke zaterdag ging ze iets leuks doen met een van haar vijf kinderen. Ik vond dat zo'n cool idee dat ik het altijd al wilde doen maar het kwam er gewoon niet van.

Maar nu is het anders!

De slungel en ik gaan om de zaterdag of woensdag iets leuks doen. Koffie drinken bij Kafe Strandgata, een heel gezellig relaxed cafeetje waar het hele durrep komt. Volgende week gaan we naar een lezing in de bieb over het leven in de vikingtijd, door de dagelijks leider van Bronseplassen, een vikingdorp in Høvåg, hier vlakbij.

De man gaat leuke dingen doen met de jongen. Want het ventje zit al genoeg tussen vier dames ingesloten ;) Vliegeren, een eindje met de auto, vissen....

Het is echt heel praktisch als kleintjes iets groter worden!

Sunday, November 11, 2018

Extra aandacht: tafel dekken.

Ik las opeens allerlei boeken over het wonderlijke volk der Fransen. Waarom ze zo slank blijven, waarom hun kinderen zo goed luisteren en alles wat ook maar eetbaar lijkt met plezier naar binnen werken en waarom de dames er over het algemeen zo stijlvol uitzien. Ja, generaliseren is soms erg handig. Ik stak er veel van op. Echt. Zo eten de kinderen nu zonder morren van alles zonder dat ik daar echt iets voor heb hoeven doen. Vandaag bijvoorbeeld:

  • Ontbijt: crêpes.Had ik al verteld dat ik een lichte obsessie heb met dingen van Frankrijk? Zo lekker dat ik er zelf een at, en ik eet normaal geen meel. Of ontbijt. Normaal eten de kinderen iets gezonders. Ze dat laten eten is geen kunst, maar toch.
  • Tussendoor: ingenting (dat is Noors voor niets)
  • Lunch: gladde soep van uien, prei, wortel, aardappel en kippenbouillon en wat slagroom, geroosterde volkorenboterham met roomboter
  • Tussendoor: stukje taart met slagroom. Want feest.
  • Diner: chinese kool / ijsbergsalade met roomkaas, tonijn, munt, citroen en tomaat - eiersalade, spekeskinke (rauwe ham), rauwe groenten, half pistoletje met boter

Meer aandacht voor dagelijkse dingen.

Een belangrijk ding dat steeds terug komt de boeken die ik las is 'aandacht besteden' aan wat je doet. Of het nu gaat om aankleden, eten kopen of de tafel dekken: een klein beetje extra aandacht is een groot plezier. Het maakt de dingen -uiteindelijk- makkelijker en het resultaat veel meer bevredigend.

Ik doe -deed- dingen graag zo makkelijk mogelijk, maar daarvan kom ik een beetje terug: sommige alledaagse dingen die ik doe, kan ik best iets beter doen. Het is niet altijd 'nuttig' in de zin van functioneel maar toch ook wel: wat meer aandacht geeft meer blijheid. Blijheid is functioneel 💝

Ik denk dat het ook mede door de mooi gedekte tafel komt, dat de kinderen zo goed eten. In elk geval gaan ze heel blij aan tafel tegenwoordig.
Ik kocht bij de kringloop vier kleine kristallen wijnglaasjes voor de kinderen, kristallen schaaltjes, wat mooie glazen schalen om eten in te serveren en een mooi tafelkleedje en servetten in linnen.

Linnen ja, want je kan het strijken, maar het hoeft niet om er toch mooi uit te zien. Overigens viel net de stroom uit toen ik het strijkijzer op een dekbedhoes zette. Ik denk dat het een teken is dat ik zeer serieus moet nemen 😌

Natuurlijk komt het ook door twee andere dingen: (dat mijn kinderen eten)

  • behalve een mandarijntje of stukje chocola krijgen ze niets tussen lunch en avondeten. Honger maakt rauwe bonen zoet ;) 
  • mijn instelling: in plaats van *zucht, wat maak ik nu weer eens voor die druiven* denk ik: *leuk, weer iets gezonds en lekkers op tafel zetten dat iedereen graag opeet*
Het is een wisselwerking. Een vicieuze cirkel. De kinderen vragen geregeld of ze wat we bij het avondeten hebben, de volgende dag als ontbijt ook mogen. Champignonsoep of eiersalade ofzo. Dat is nog nooit voorgekomen, andersom wel: 'mogen we ook wafels als avondeten?' ;)  

Ik wilde een paar foto's plaatsen, maar internet is weer eens snel als ware het 1998. 😑

Hartelijk dank voor alle felicitaties met Torhild. Ze had een goede verjaardag!

Friday, November 9, 2018

Politiek incorrecte linkjes voor het weekend.

modern toss.
Ja, alles wat niet in het straatje past van politiek correcte mensen, is politiek incorrect ;)

En als je geen zin hebt om het te lezen, lees je het niet. Oh, het is zo makkelijk.

Ik las dat Hans Moolenburgh op 93-jarige leeftijd is overleden. Och. Ik heb zo veel aan deze welbespraakte, nuchtere en kundige man gehad in mijn zoektocht naar het antwoord op de vraag of ik mijn kinderen moest vaccineren. Als een baken van gezond verstand in een wereld waarin elke ziekte of pijntje moet worden uitgebannen, ten koste van onze gezondheid.

Hij was ook absoluut voorstander van 'uitzieken'. Mijn kinderen hebben nooit een medicijn van de huisarts (nodig) gehad en de paracetalmolletjes die ik ze heb toegediend zijn op een hand te tellen. Voor alle kinderen.Die voor mezelf ook trouwens.

Zoals meerdere mensen weten, heb ik zeer slechte ervaringen met vaccins. Ik ben ervan overtuigd dat mijn zoon er ziek van is geworden en ik heb de inentingen laten ontstoren bij een homeopathisch arts in Oud Vossemeer, waar we destijds woonden. Elke keer als hij de ontstoringskorrels kreeg (twee keer per week, meen ik) kreeg hij kortstondig hoge koorts met ijlen en zweten. Het is natuurlijk toeval want iedereen weet dat homeopathie niet werkt maar daarna was hij wel van zijn chronische snotneus verlost, hij werd veel opener -daarvoor kroop hij met zijn capuchon op zijn hoofd onder tafel met zijn treintjes in grotere gezelschappen en over het geheel werd hij veel minder 'autistisch'.

Een tip voor iedereen: laat je baby nooit inenten als hij of zij niet 100% gezond is op dat moment, ook al zegt men dat het geen enkel kwaad kan om een kind met een verkoudheid een vaccin toe te dienen.


Blootstelling aan 'wilde' mazelen is niet hetzelfde als de mazelen uit een vaccin. 

Zes redenen om nee te zeggen tegen vaccins 

European Household Magic🍀

De onfrisse erfenis van Angela Merkel - Ewald Engelen

A little heartbreak - Charles Eisenstein

Anti conceptiepil = einde van het huwelijk?

En nee, ik denk niet dat die pil zo'n goed idee was. Ik ben blij dat ik er inmiddels vijftien jaar geleden definitief mee ben gestopt. Mijn oma had op haar 42e een hersenbloeding, volgens artsen dankzij de pil.


 

Seriøs. (Noors) Juridisch getouwtrek of een man die zichzelf een vrouw vindt, mag douchen in een openbare douche voor vrouwen. 😤 (en how to debunk transgender madness in two minutes)
Dus als je in je paspoort kan laten zetten dat je een vrouw bent (al heb je een mannelijk geslachtsdeel) betekent dat dat je zulke dingen mag afdwingen. 

Serieus? Ik vind het bovendien een belediging voor vrouwen dat je jezelf met wat door een arts toegebrachte verminkingen aan je lichaam een vrouw mag noemen. Alsof het ooit in de buurt zal komen van wat het betekent om een vrouw te zijn. Ik begrijp werkelijk niet dat het die kant op moet gaan. In Noorwegen nog wel (Zweden is een ander verhaal, die waren al knettergek)

Fat Activism and the Manufacture of Faux-Victimhood (Gad Saad - The Saad Truth)


Deze man 💖 en zijn honden. En katten. Hij vangt enorm veel dieren op, maar heeft gruwelijk gebrek aan geld. Je kan eenvoudig aan hem doneren via paypal.




En als je dan toch aan het strooien bent met je geld: als je hier een armbandje koopt (of ander ding) halen mensen die daarvoor betaald krijgen een pond plastic rommel uit oceanen, estuaria en ander water, vaak op moeilijk toegankelijke plekken. De organisatie neemt lokale mensen aan hiervoor, dus er wordt dubbel geprofiteerd (werkgelegenheid, goed loon, schonere wateren)

Surviving the Fall

Karen Straughan 💚



Varg over de zelfmoord van Europa (massa-immigratie, het verdwijnen van goed geschiedenisonderwijs, debilisering van kinderen door iphonegebruik...)



En nu ga ik fijn wandelen. Het is grijs en grauw en het regent. Heerlijk! ;)



Wednesday, November 7, 2018

Wandelen.

Zo'n hekel als ik heb aan sporten, zo veel houd ik van wandelen. Ik probeer er elke dag wel even uit te gaan, hoewel er soms bij inschiet als ik hier veel te doen heb, de kinderen thuis zijn en het er alles behalve aanlokkelijk uitziet buiten.

Wel heb ik een kettle bell op het aanrecht staan, wat recreatieve kettle bell-swings en squats mee te doen. Belangrijk om je  'kern' stevig mee te houden, zeker na vier kinderen en de richting de veertig-kant van dertig gepasseerd.

 Hier op het eiland zijn veel wandelroutes die sinds dit jaar ook redelijk bewegwijzerd zijn. Voorheen stond er alleen een bordje bij het begin en werd je zo het donkere bos in gestuurd. Nu is het voordeel van een eiland waar een weg in het midden loopt, tot aan het andere eind, dat je niet kan verdwalen. Elk huisje heeft wel een paadje en dat paadje gaat naar een weggetje dat uitkomt op de hoofdweg.

Vanmorgen was het ook zo 'lekker'. Acht graden (dat is het al een week lang), alles op zijn novembers grijs en grauw en lichte motregen. Maar dat hield me niet tegen ;) Ik heb fijn een dik uur behoorlijk doorgelopen, zeven kilometer en honderd meter omhoog. Geen enorme om, maar genoeg om me daarna zeer tevreden met mijn bip op de bank met een bak koffie met slagroom te zetten.

Zo nu en dan ga ik lopend boodschappen doen, of wandel naar het dorp. Dat kost een uurtje.

Ik heb geen speciale wandelschoenen of wandelbroeken, dus volgens Noorse begrippen zie ik er vooral uit alsof ik verdwaald ben; på tur gaan doe je hier met stevige stappers -liefst met neon accenten-, een alles afstotende broek of twee, vier lagen hi-tech  shirts en jassen, een pannebånd (hoofdbandje) en een rugzak om dat allemaal in te stoppen als je toch wat overdressed blijkt en natuurlijk kviklunsj; een mindere versie van de toch al niet zo appetijtelijke kitkat.

Het is misschien een overblijfsel uit mijn jeugd waarin we (in mijn herinnering) ook elke zondag urenlang in een grijs grauw regenachtig griend moesten wandelen maar ik heb geen hekel aan enigszins verkleumd thuiskomen. Het hoort bij de beleving ;)


Tuesday, November 6, 2018

Wees er maar trots op.

Pasgeleden mompelde ik iets over feministen op instagram, bij wat zeer huislijcke plaatjes. Ik vond het wel grappig. Meteen kreeg ik van meerdere mensen een lezing over dat -isme. 'Ik wil dat mijn huishoudelijk werk net zo gewaardeerd wordt als een betaalde baan', reageerde een kennis als reden om zich zo te noemen.

Ik vond dat wel een bijzondere reden.

Je kinderen waarderen het in elk geval dat ze minstens een ouder hebben die er bijna altijd voor ze is.

De man waardeert het vermoedelijk ook dat als hij na een dag werken thuiskomt het eten klaar is en de kinderen niet compleet gevloerd zijn door een dag kinderdagverblijf met nog vijfentwintig 'vriendjes' om zich heen en het weekend vrije tijd is, in plaats van het uitgelezen moment om dingen te doen waar door de week geen tijd voor was.

Ik heb nog nooit een man ontmoet die enige negatieve reactie liet blijken bij het horen van 'thuis voor de kinderen' op de vraag wat ik doe. 'Så bra' (wat goed) en 'veldig viktig' (heel belangrijk) is het.
De meeste vrouwen daarentegen vragen me als eerste wanneer ik weer ga werken. Apart, ik vraag toch ook niet wanneer zij weer thuis gaan blijven. Maar goed.
Oh ja, mannen willen natuurlijk het liefst dat alle vrouwen aanrechtsloofjes worden, daarom staan ze er positief tegenover!

Het zijn in mijn beleving bijna altijd vrouwen die commentaar hebben op deze keuze. Of mannelijke politici met een dubbele agenda (ja, bedankt voor de belasting die je betaalt en fijn dat wij als overheid vanaf drie maanden bepalen hoe we je kind opvoeden)

Als je moet vechten tot iedereen je waardeert, ben je lang bezig. Daar gaat het toch ook niet om. Alsof je goedkeuring nodig hebt van de buitenwereld om je kinderen op te voeden op de manier die je doet?

'Het is zulk ondankbaar en onzichtbaar werk', is vervolgens het argument. Ehm, nee. Dat is het niet. Je taken komen allemaal regelmatig terug maar noem me een baan die dat niet heeft.
Je kan jezelf het gevoel aanpraten dat je hele leven in teken staat van het sloven voor je kinderen, maar dat is iets dat je jezelf aanpraat. Leer ze zichzelf te vermaken en dat mama af en toe met rust moet worden gelaten. Maak de dingen wat mooier dan ze hoeven zijn. Draai fijne muziek. Zorg goed voor jezelf.

Afwisseling creëer je zelf want ondanks de naam van je functie hoeft een thuisblijfmoeder niet daadwerkelijk heel de dag thuis te blijven.

Kinderen opvoeden is een enorm belangrijke taak. Je kan klagen dat het niet wordt gewaardeerd maar dat is dan het probleem van de rest van de wereld. Of van een paar mensen met een straffe mening en een grote mond in de media waar veel mensen achteraan lopen.

Als jij zelf trots bent op wat je doet, kan je dat uitstralen en uitdragen. Dan hoef je niet te wachten tot de rest van de wereld dat ook doet want dan is het goed zoals het is. Het is jammer dat de waardering voor deze keuze niet zo groot is maar de enige die je kan veranderen, is jezelf. De enigen die je kan opvoeden zijn je eigen kinderen.

Als ik mijn eigen werk waardeer, waarderen mijn kinderen en man het ook. Als ik zeg dat mijn dagen bestaan uit puin ruimen en ruzies sussen doe ik iedereen tekort. Als ik half verontschuldigend vertel dat ik thuis ben met mijn kinderen, maak ik niet echt een statement, en zet mezelf hoogstens in een hoek waar ik niet hoor.

Ik hoef niet te zeggen hoe zwaar ik het heb en hoe erg ik word ondergewaardeerd. Dat is niet zo. Ik ben trots op dat ik deze keuze hebt gemaakt en trots op hoe ik de dingen doe.

En dan kan de rest van de wereld nog zo hard schreeuwen, ik zie zelf dat het goed is. De man waardeert me. De kinderen zijn blij. En dat is wat er toe doet.

Nog een leuk filmpje dan.





Monday, November 5, 2018

Dingen die het leven makkelijker maken.

Ik ben zeer gesteld op regelmaat en routines. Zonder kinderen zou dat wellicht minder zijn maar met vier (of met een, of met zeven) zijn routines zo belangrijk. Ook voor de kinderen is het fijn: voorspelbaarheid. Een groot deel van mijn routines bestaat uit het doen van dingen voordat ze nodig zijn.

Vooral voor de dingen in de ochtend vind ik dat erg fijn. Het is zo vervelend om tegelijk met je kinderen wakker te worden en anderhalf uur nergens tijd voor te hebben omdat je alles op het laatste moment aan het doen bent!

Door deze dingen voor te bereiden, verloopt de ochtend tegenwoordig erg relaxed. Ik ben eerder klaar, de kinderen mekkeren minder en mijn koffie wordt niet meer koud omdat ik geen tijd heb om die op te drinken.

  • Opstaan voordat iedereen opstaat. Mijn wekker gaat om kwart voor zeven, de kinderen zijn beneden om tien over zeven. Voor die tijd heb ik gedoucht, me netjes aangekleed en wat lichte make up op mijn hoofd gesmeerd. Ik vind het vreselijk om in een 'makkelijke' broek en een gekreukt hoofd door het huis te schuifelen.
    Om eerder op te staan moet ik wel wat eerder naar bed. Dat lukt me steeds vaker.
  • De tafel dekken nadat deze is afgeruimd ('s avonds). Is het avondeten weggeruimd, dan zet ik het dienblad met ontbijtspullen, bakjes en glazen op tafel. Iedereen kan de ochtend erna meteen beginnen met ontbijten en er hoeft niet zes keer te worden opgestaan om een lepel / rijstwafel / glas / whatever te halen.
  • Meteen ook de lunchtrommels in orde maken. Zo veel makkelijker om ze 's avonds in alle rust te maken en 's ochtends alleen maar uit de koelkast te hoeven halen.
  • En een smoothie klaarzetten in de blender. Bessen, spinazie, olijfolie, kombucha en soms een banaan liggen klaar om geblenderd te worden. En de koffie, meestal ook. (klaarzetten, niet in de blender)
  • De was bijhouden voordat we mis grijpen. Ook al is het niet nodig en heb ik er niet altijd zin in, ik werk was direct weg. Ik voel me gewoon beter als er geen wasmonsters in huis aanwezig zijn.
  • Als iets bijna op is, schrijf ik het op het schoolbord in de keuken. Dan kan ik het meenemen bij de winkel en hebben we vervanging voordat het op is. Vooral handig met boter, brood, melk, toiletpapier en dergelijke zaken. 
  • Elke dag wasbakken en wc's schoonmaken. Omdat het dan geen moeite kost, in tegenstelling tot wanneer het echt nodig is.
  • Vooruit koken. Ik heb het liefst het eten klaar in de middag. Nog liever vind ik de rust om voor meerdere dagen tegelijk te koken. Het is zo relaxed om aan het einde van de middag alleen iets in de oven te hoeven schuiven of op te warmen, als het toch al zo druk is. 
 Het is eigenlijk wel vreemd, want iets kost meestal net zo veel tijd als je het vooraf doet als wanneer je het doet als het moet, maar het maakt vooral de tijden waarop er veel moet gebeuren, een stuk relaxter.

Saturday, November 3, 2018

Weekend + linkjes.

Het feestje was bijzonder. Noors. Druk. Luidruchtig. Grappig, zeker naarmate de meesten meer en meer dronken waren. We hebben wel wat leuke mensen leren kennen. Binnenkort gaan we op bezoek bij de Engelsamerikaansaustraliaanse mevrouw die lavendel kweekt en vroeger de eigenaar was van de montessori barnehage. En bij de overburen.

Morgen gaan we på tur met al onze nieuwe vrienden ;) På tur is een top(je) beklimmen en bovenop worstjes grillen, ongeacht het weer. We spraken af met iemand en gaandeweg werd uitgenodigd en vond het een briljant idee, maar ik vraag me af hoeveel er een herinnering hebben aan de gebeurtenissen na de klok van twaalven.

'Gerlinde, je kat eet uit de zak met garnalenschillen! Skål!'
'Wat, jullie woonden bij elkaar in de straat en zijn al twintig jaar samen? SKÅL!'
'Oh ja, het is inderdaad erg helder! Skål op de sterrenhemel!'
'Je sigaret staat in brand, skål hahaha'
'Skål, gewoon SKÅL!

De man en ik waren zeer laag alcoholisch, dus we waren vroeg en fris wakker (na een nacht van vijf uurtjes) om vroeg boodschappen te doen omdat iedereen het idee van bitterballen bij ons thuis eten na afloop echt briljant vond. Onze buurman heeft deze typisch Nederlandse snack nogal gepromoot.

de man maakte ook kipcorn en nog wat onduidelijks dat lekker is voor morgen


Ik snap niet dat Nederlanders die hier wonen ooit klagen over stugge Noren. We hebben het nog nooit zo druk gehad. Misschien moeten we naar Frankrijk verhuizen ofzo 😆

Ik heb me wel verbaasd over wat er weggepleurd werd. Mensen pakten bier (2,50 euro voor een 33 cl blikje) namen een slok en lieten het vervolgens in de steek. Hele schalen garnalen werden weggegooid. Een complete fles Baileys die in de chocolademelk die niemand meer moest.... Ongelofelijk 😕 Maar goed, niet mijn kinderen en vrienden die dat deden.

We hadden wel geluk toen we boodschappen deden. Er was een bak met
afgeprijsde Lego en we hebben fijn ingeslagen voor de verjaardag van de jongen, verjaardagsfeestjes en kerst.

We betaalden 1500 kronen voor alle boodschappen, en hadden bijna 2700 kronen korting. Allerlei sets van 400 voor 50 of 100 kronen (delen door tien voor euro's)

Erg fijn om op de plank te hebben en niet op het laatste moment moeten verzinnen wat je een jongen die 9 of 10 wordt nu in hemelsnaam moet geven.

We hebben een heel blij kindje. Er was brandweerweek op de barnehage. Ze leren dan alles over brand, rookmelders, doen brandoefeningen, gaan naar de brandweerkazerne en mogen een brandweerspuit vasthouden en zulke dingen. De oudste van de twee mocht Bjørnis, de brandweerbeer meenemen maar de jongste heeft hem geconfisqueerd.


En hoe ik nu de bank, de man naast me en nergens heen hoeven waardeer... 💖


Nou nog een paar linkjes. 


In our day, the combination of the two effects I’ve named—the creation of a target for anger and the outpouring of sympathy for female suffering—contribute to the development of the feminist victim mentality, especially the belief that any difficulty in a woman’s life, from disliking one’s big bum to a failing grade in Math, is caused by a single malevolent source beyond her control, and that she is owed public sympathy and compensation.

Maar Varg vindt ook dat het onzin is om vrouwen de schuld te geven van de huidige stand van zaken (want moderne religie heeft vrouwen tot slaven gedegradeerd)
Tien niet-religieuze redenen om tegen abortus te zijn.
Deze boontjes werden hier goed gegeten.  
Paul Volcker ziet een berg ellende aankomen

Een Keniaanse in Noorwegen die vertelt wat een rare dingen Noren doen (gevangenen echt bestek laten gebruiken, pruimtabak gebruiken en worsten opwarmen in de waterkoker)


Maakt die zo veel geprezen onafhankelijkheid mensen echt gelukkig? 'Nee joh, zot!' zou ons Toetje zeggen. En dat vindt ook deze man. Liefde is afhankelijkheid.


 Nou doei.

Friday, November 2, 2018

Kinderen hun (avond)eten laten eten.

Ik las een geweldig boek. 'French Kids Eat Everything' heet het, het is geschreven door Karen le Billon.

Of:

French Kids Eat Everything: How Our Family Moved to France, Cured Picky Eating, Banned Snacking, and Discovered 10 Simple Rules for Raising Happy, Healthy Eaters

Gedoe met eten. 


Eten: het bleef lastig. De oudste eet alles zonder morren. De jongen eet het meeste maar is een meut met kruiden en vindt alles heet. De derde is een vreselijk kieskeurige tuttebol en de vierde, hoewel opgevoed met zelf gevangen en -gerookte vis als introductie tot vast voedsel, ging nummer drie hard achterna.

Ik maakte geregeld iets voor de kinderen dat ze in elk geval aten. Wel gezond en verantwoord, maar toch: ik besteed genoeg tijd, energie en geld aan het avondeten zonder dat ik ook nog eens kindermaaltijden kook. En zo groot is mijn repertoire ook weer niet, terwijl afwisseling zo belangrijk is om er goede eters te maken.

Ze kunnen me ook niet in een beter humeur krijgen dan door de keuken in te komen en te vragen wat we eten en er bij het ontbreken van pizza, pannekoeken of pasta afkeurend bij te kijken of te vragen: 'en wat nog meer?'

Ettertjes 😡

Dat moest anders. Ik wil geen kieskeurige meuten aan tafel en als iemand, 5 of 65 jaar oud het waagt om om ketchup te vragen, krijg ik rode vlekken voor mijn ogen. Letterlijk en figuurlijk. Ketchup is toch wel de ultieme belediging voor met liefde en verse ingrediënten bereid voedsel. Ketchup. Tsss.

Normaal bekijk ik zo'n boek behoorlijk sceptisch maar ik las er zo veel goede dingen over. Kijk maar in de reviews: allemaal zwaar positieve verhalen van ouders met moeilijke eters.

Tafelmanieren

Ja. Ik kan best veel hebben van mijn kinderen en dat is ook niet altijd goed. Waar ik echter nooit tegen kan, is geklier met eten, knieën boven tafel, eten met een hand onder het hoofd, onderuit gezakt zitten of smakken. Nog meer rode vlekken dan bij ketchup!

Maar ik wil eten ZONDER gedoe. Zonder geklaag, gezeur of aansporingen mijnerzijds. En dat kan gewoon, vertelt ook dit boek.

Het aller- allerbelangrijkste: geen snacks. Geen eten tussendoor, want dat bederft de eetlust. Natuurlijk hebben ze trek als ze uit school komen, en dan is een banaan of mandarijn prima. Of een wortel. (een ding, niet alledrie) Maar geen vullende dingen. Vaak drinken de man en ik iets voor het eten met een olijf of noot erbij. Dat lusten de kinderen ook, maar hierdoor hebben ze minder eetlust bij het avondeten.

Dus: Geen eten meer tussen de maaltijden. Gewoon, niets. We eten iets vroeger, zodat de tijd tussen lunch en diner prima te doen is. De kleintjes krijgen op de barnehage om 2 uur ook nog eens crackers met fruit, want ze lunchen vroeg.

Eten is geen beloning, geen entertainment of wat ook. Eten is voeding. Geen vulling. Geen beloning.  Ze hebben bouwstoffen nodig voor alles wat ze heel de dag moeten doen. Jammer dat ze het niet lusten, ze leren het maar eten. Drie van de vier drinken nu een smoothie met onder meer kombucha,  spinazie en olijfolie. En vergeet ik het, vragen ze er zelf om.

Dat vond ik een goede tip: het (avond)eten is gewoon wat het is. Eten. En dat kan je lekker vinden of niet en dan kan je het leren eten. Avondeten is een moment om gezellig met zijn allen aan tafel te zitten en te praten en hopelijk te genieten van goed eten.

Als ze het niet moeten, moeten ze het wel proeven. Vinden ze het echt niets, dan hoeven ze het niet te eten. Maar dit komt nu veel minder voor dan voorheen.

Ook handig: geen apart eten maken voor de kinderen. Dat deed ik wel zo nu en dan, omdat de man en ik graag heel pittig eten. Briljante oplossing: iets minder pittig eten maken, dat iedereen kan eten.
Vandaag aten we bijvoorbeeld nasi (met veel ui en knoflook), geraspte wortel en appel en Indiase curry en ik heb geen onvertogen woord gehoord. Allemaal zeiden ze dat het zo lekker was en ze vroegen zelfs om meer.  Meer curry! Gisteren ging een pan pasta met een saus vol ui, knoflook (6 tenen) oregano en andere kruiden, tomatensaus, wortel, olijfolie en parmezaanse kaas schoon op.

Iedereen eet. Aan tafel. Netjes. Zonder zeuren. Ze zeuren niet meer :)

Je hoeft het niet allemaal op te eten, je moet het proeven. 

Minder keuze geeft vrijheid. Als ze denken dat er ruimte is voor discussie en hun inbreng, proberen ze dat. Logisch.
Maar die keuze is er niet meer, dus ze kunnen het opeten of niet maar dan is er niets anders. Maar juist hierdoor leren ze waarderen wat ze krijgen, leren ze meer dingen eten en waarderen en dat is veel makkelijker dan alleen toast met roomboter kunnen vreten.

Ik las pasgeleden in een ander boek dat je kinderen eten weigeren of ze eten laten eten dat ze niet lusten een vorm van mishandeling is. Woeha. Je kinderen alles leren eten, daar hebben ze veel meer aan, hun hele leven lang. Het geeft ze meer plezier in eten.

Als ze weten dat ze uiteindelijk hun toast, yoghurt of kaas toch wel krijgen, blijven ze emmeren en blijft het avondeten een strijd. Als ze weten dat ze zich voor het avondeten een eind vol kunnen eten met snacks, doet de kieskeurige eter precies dat.

Dat is dus ook een belangrijk punt: geen vervangend eten aanbieden. Bij de volgende maaltijd hebben ze meer honger en zijn dus meer geneigd om te eten wat ze wordt voorgezet. 

Eten doe je met het hele gezin, aan tafel. Dat doen we altijd. We beginnen pas als alles op tafel staat, als iedereen aan tafel zit. Rechtop zitten, niet smakken, hard praten of boeren, met de bip op de stoel takk. 'Mag ik' en 'dank je wel'. Ze zijn zelfs hoffelijker tegen elkaar geworden.

Ik heb zelfs een tafelkleed en servetten gekocht en besteed extra aandacht aan het tafel dekken. Eten is serieuze shit, yo! Maar serieus, als ik een paar borden en bestek op tafel pleur, geeft dat net een ander signaal dan wanneer de tafel mooi gedekt is, iedereen een glaasje water en een servetje heeft en er kaarsjes op tafel staan.

Jij bent de ouder en jij bent de baas.  Jij bepaalt wat er op tafel komt, niet het kind.

Als ze zonder zeuren eten (niet alles op maar wel proeven en niet zeuren) is er iets lekkers na het eten dat gewoon bij het eten hoort. Niet zozeer als beloning maar als logisch gevolg op een fijne maaltijd.

Ze krijgen altijd lekker te eten. In elk geval niet het traumatische blok witte vis met witte saus uit de jeugd van de man, of de kapot gekookte andijvie met smakeloos draadjesvlees uit de mijne. Ik doe elke dag meer dan genoeg moeite om goed voor ze te koken, dus ze zorgen maar dat ze het waarderen. Er is geen reden om het eten dat ik maak niet lekker te vinden 😊

De afgelopen dagen hadden we taco-gratin, pasta met veel knoflook, ui, tomaat en kabeljauw, pytt i panna met erwten, bacon, prei en aardappel en indiase curry. Onder andere. Alles was lekker en de grootste meut stak een keer haar duim op en kwam me een keer een kus geven voor het lekkere eten. Wondere wereld.

Ik vind het jammer dat ik deze no-nonsense aanpak niet direct heb gehanteerd. Ik heb ze te lang laten aanklooien. Zo lang dat ik het helemaal zat was dat ze klaagden, zeurden en hun bord niet leeg aten. Zo lang dat het leek alsof ze alleen nog maar kale pasta bliefden. (ondanks dat ze nog redelijk wat 'gekke'  dingen eten zoals garnalen, gerookte zalm, fiskeboller, fiskekaker, tzatziki, haloumi en zulks)

Dus.....

Het is nu een stuk makkelijker om eten te maken, en een stuk leuker aan tafel, niet in de laatste plaats voor de kinderen zelf.


Als ik mijn kinderen de kans geef, eten ze elke avond pitabrood, pizza of pasta. Ze weten niet 'instinctief' wat goed voor ze is. Er zijn te veel opties en mogelijkheden. Kindjes van traditionele stammen (of Franse kindjes dus) zijn echt niet anders bedraad dan onze kinderen, maar toch vinden die een spin van 7 centimeter, gegrild aan een stokje een delicatesse. Of kikkerbillen en slakken. Wel, dan moet een kabeljouwfiletje toch ook zonder morren naar binnen zijn te krijgen in die van ons?

Het is mijn taak om ze alles te leren eten. Een paar aversies mogen ze hebben, maar niet meer.

Ik heb praktisch geen bullshit-tolerantie meer maar bijzonder genoeg heeft dat de sfeer alleen maar verbeterd. En het was zo ongelofelijk makkelijk!

Dit boek is echt een enorme aanrader voor iedereen met kieskeurige eters🍣

Wednesday, October 31, 2018

Waarom ik niet (meer) aan attachment parenting doe

Ik ben nooit echt een goede gelovige geweest in de theorieën van Alfie Kohn en de zijnen maar ik had wel wat ideeën gebaseerd op unconditional parenting en attachment parenting. Het klonk logischer dan het in de praktijk was.

Totaal clueless. Of vol vertrouwen in mijn eigen intuïtie.

Toen ik mijn eerste kind kreeg, had ik geen idee hoe ik haar op zou voeden, ik ging ervan uit dat het zichzelf wel zou wijzen en dat deed het ook.

Ik dacht dat ik vrij streng zou zijn maar dat was niet nodig, ze was een ongelofelijk braaf kind. Nog steeds. Heel onafhankelijk en nieuwsgierig ook. De jongen was heel anders. Echt zo'n lieve suffe sullige baby, die veel huilde 's nachts. Ik voelde me voor hem een ander soort moeder, een die ik niet echt herkende ook.

Attachment parenting enzo.


Ik las over attachment parenting, het leek allemaal zo logisch. De jongen wilde ook altijd bij mij zijn. Toch kwam ik er al snel achter dat dat ook niet alles was: de moeder die volledig haar eigen identiteit opgeeft voor het welzijn van het kind. Na een half jaar liep ik volledig op mijn tandvlees. Ik stopte met borstvoeding en legde hem in zijn eigen bed. Eerst tegen zijn zin, maar het ging al snel veel beter met ons allemaal.

De baby heeft gelijk

Natuurlijk, een kleine baby heeft altijd gelijk en aan zijn wensen moet tegemoet worden gekomen maar er zijn grenzen naarmate het kind ouder wordt.
Ik lees vaak van moeders die zich volledig uitputten om aan de wensen van het steeds verwendere kind tegemoet te komen. Nachten vol met borstvoeding-op-verzoek aan een kind van anderhalf: het breekt je op. Overleggen met een kind van drie over het avondeten: gekkenwerk. Een kind dat gaat krijsen als je haar haar wil kammen: opzouten, we kammen gewoon je haar. Punt.

Als ik het nu nog een keer zou doen, zou ik ook voedselintroductie anders aanpakken: destijds liet ik ze lekker hannessen met stukken gekookte groenten,gegrilde vis, zacht fruit en zulks. Het kwam niet bij me op dat je ze hiermee ook leert dat ze mogen spelen met hun eten. Wat je ze niet aanleert, hoef je ze ook niet af te leren. Gelukkig kunnen ze allemaal goed met mes en vork overweg, maar direct aanleren is makkelijker.



Verschillende kinderen = verschillende aanpak


Het idee dat het helemaal goed komt met de opvoeding als je het kind maar een veilige basis geeft klopt niet altijd. Bij de oudste we, tot heden en voor zover ik kan zien.


De derde daarentegen is het een eigenwijze druif die peop heeft aan een heleboel dingen en dus iets anders nodig heeft dan 'intrinsieke motivatie' of gewoon haar aangeboren volgzaamheid, die heeft ze niet ;)
Doe ik dat niet, dan wordt ze vervelender, minder sociaal, minder gezellig, minder leuk voor andere mensen om uit te nodigen en mee te spelen en dat is alleen maar zielig voor haar, uiteindelijk.

Eigenlijk word ik steeds minder 'unconditional' naarmate de kinderen groter worden en wat meer 'autoriatief', zo schijnt het te heten. 

'Streng' zijn

Autonomie is leuk en absoluut nodig, maar er is een reden dat een mensenkind pas met 18 als volwassen wordt gezien, de hersenen pas met 23 volgroeid zijn en de meesten rond hun 28e hun verstand echt hebben gekregen: een klein kind heeft vooral veel leiding, sturing en correctie nodig. Ja, het is belangrijk om ze vrij te laten om bosjeshutten te bouwen, met schepnetjes in slootjes te poeren en zich te vervelen tot ze naar buiten getrapt worden maar er zijn net zo veel dingen waarin je ze niet vrij kan laten. En soms moet je daarbij irritant autoritair doen om het voor allemaal aangenaam te houden.


Vroeger dacht ik: als je geen jas aan wil, doe je geen jas aan. Dan merk je vanzelf dat het koud is en wil je wel een jas aan en heb je een les geleerd.
Maar nee, zo werkt het niet: als ze hun zin krijgen over het geen jas aan mogen -en daarna mekkeren over kou- denken ze dat door te moeten trekken naar de regel over 'een boterham met jam en de rest met hartig', dat hun haren gewassen moeten worden, over hun bedtijd, en al die andere dingen die kleine kinderen gewoon MOETEN en waar je helemaal geen discussie over zou moeten willen aangaan, zeker niet met een kind van twee of drie.
Het gevolg van een jas aan moeten als het koud is, is dat ze hem nu zelf aantrekken en nooit mekkeren over wil niet. Koud is jas. Punt.



Want wel: ik ben hun moeder. Ik weet wat goed voor ze is. En dat is het dragen van een winterjas bij -3, de mensen van de barnehage een goedenavond wensen bij vertrek, 'takk for meg' zeggen als ze  ergens op visite zijn geweest, eten wat ik voor ze klaarmaak, naar bed gaan wanneer ik vind dat ze moe zijn enzovoorts.

En wel, ik kan van alles doen om ze te beschermen tegen de boze buitenwereld. Ik geef ze geen telefoon of ipad en twintig minuten pc-tijd onder begeleiding (niet alleen op hun kamer) per dag. We wonen in een land met een naar mijn mening geweldig, niet zo prestatiegericht schoolsysteem waar ze niet verzuipen in een klas met dertig kinderen.
Maar de buitenwereld is wel de realiteit, de wereld waarin ze moeten leven. Ik kan ze leren dat ze unieke sneeuwvlokjes zijn, geweldige mensen en de besten ter wereld, maar als ze moeten overleven in de wereld van 'voor jou tien anderen' is het goed om ze ook dat bij te brengen en niet alleen dat wat mama vindt. Ik heb ze behoorlijk onvoorwaardelijk lief, maar de rest van de wereld niet. Helaas.

Routines en regels: geweldig

Routines zijn geweldig. Alles wat op routinebasis gebeurt, accepteren ze meestal zonder problemen. In bad = haren wassen: geen gezeur meer over haren wassen.
Alleen op vrijdag in slaap vallen in ons bed = rest van de week zonder problemen in het eigen bed.
Je bord leegeten voor je een toetje mag = minder discussie over iets mogen laten staan.

Er mag heel veel, maar binnen de grenzen. En die zijn vrij strikt. En wanneer ik extra moeite doe om die grenzen te bewaken, wordt het makkelijker, niet moeilijker.

Strengere regels hebben ervoor gezorgd dat moeder zijn makkelijker is, dat mijn kinderen doen wat ik zeg en dat is leuker voor mij en voor hen. Duidelijkheid is fijn voor kleine kinderen.

Eigenlijk ben ik de moeder geworden die ik dacht te zijn voordat ik kinderen kreeg.

Tuesday, October 30, 2018

Zelf maken: chocolademousse (snel, low carb en ideaal voor kinderen)

Na goed eten hoort een toetje. Ik heb nooit aan toetjes gedaan voor de kinderen. Ze mogen een banaan of appel en opzouten van tafel 😉  Te veel plastic  afval, te veel duur, te veel zoetstof of suiker en te weinig voedingsstoffen, te veel gedoe.

Ze kennen het niet dus ze vragen er ook niet om.

Aangezien de kinderen echter tegenwoordig eten als engeltjes (meestal dan) mogen ze ook best eens een lekker toetje, zeker als het redelijk gezond is. Dus maakte ik chocolademousse uit een Noors low-carb kookboek voor kinderen.

Ja in dat geval maakt onbekend dan weer niet onbemind. Nu willen ze elke avond een toetje.


Je maakt het zo: 


  • Klop een bekertje slagroom niet al te stijf
  • Klop een eierdooier los
  • Smelt 100 gram chocolade (hoe donkerder hoe beter) met een flinke lepel kokosolie. Dat kan au bain marie maar als je oplet kan het gewoon zo in een pannetje op zacht vuur, onder constant omroeren 
  • Voeg de gesmolten chocolade / kokosolie en de geklopte eierdooier toe aan de slagroom. Doe dat een beetje voorzichtig met een spatel. 
  • Proef. Te slap van smaak: beetje cacao erdoor. Niet zoet genoeg? Wen er maar aan, is beter voor je ;) Of roer er wat vanillesuiker doorheen.
  • Zet in de koelkast om af te koelen / op te stijven 
  • Eet op na een uurtje. Eventueel kan je er kokosrasp op strooien ofzo. Of wat cacao. Bessen. Wat je maar wil eigenlijk.  
Het heeft een boel goede vetten, weinig suiker en chocola is gezonder als het een hoog cacaogehalte heeft. Het vult behoorlijk en deze hoeveelheid is dan ook genoeg voor zes personen. 

Het is in nog geen tien minuten gemaakt en smaakt echt heerlijk. Als je wil kan je het ook direct na het maken serveren. Je kan het ook makkelijk
 maken met kleine kindjes, die iets willen bakken terwijl jij geen zin hebt in dat gedoe en rotzooi.